Door: Jade Kuit

Een aantal jaar geleden – toen ik halverwege twintig was – liep ik eens met een vriendin over straat. Het was na middernacht; als ik het me goed herinner was het rond half twee in de morgen. We liepen vanaf de kroeg waar we toentertijd graag kwamen naar haar huis, want ik zou bij haar logeren.

Ik merkte de twee mannen die achter ons liepen meteen op. Hoewel ik expres niet achterom keek, hield ik ze wel in de gaten. Wat dat betreft heeft de #metoo – beweging wel een punt; als vrouw let je toch sneller op dergelijke dingen. Daardoor viel het onmiddellijk op dat de mannen de afstand tussen hen en ons geleidelijk aan het inlopen waren, en dat ze – in een poging onopvallend te zijn – tegen elkaar aan het fluisteren waren. Vanuit mijn ooghoek zag ik een van de twee naar mijn vriendin wijzen. Foute boel, dacht ik meteen.

Enkele seconden later kreeg ik daar gelijk in. De hand van de grootste van de twee mannen bewoog zich voor mijn gevoel in slow motion richting mijn vriendin. Ik zie de grijpende beweging nog voor me als ik eraan denk. Wat ik toen deed, was wellicht enigszins roekeloos. Ik mepte de man met alle kracht die ik had op zijn arm, terwijl ik zo hard als ik kon (en de mensen die mij kennen, weten dat dat vrij hard is) schreeuwde: “wil jij HEEL GAUW opflikkeren?!”

Blijkbaar was het interessant genoeg om deze menselijke versie van een natte dweil uit te nodigen voor Op1, waar ze geconfronteerd werd met een wel heel heftig voorbeeld van de kwaadaardige Man: Gordon

De man, die dit duidelijk niet echt had zien aankomen, was ongeveer een seconde stil. Daarna begon hij, in een accent dat hij deelt met een groep mensen die de afgelopen tijd herhaaldelijk in het nieuws waren vanwege voetbalrellen, te roepen: “Hoer, ik steek je neer!” Ik maakte mezelf zo groot als ik kon, spreidde mijn armen en riep: “OH JA, KOM DAN,” waarop zijn makker hem bij de arm greep en zei, “nee man, kom, die bitch is crazy.” Ze maakten zich uit de voeten, waarbij ze nog wat dingen naar me riepen die ik niet kon verstaan. Mijn vriendin staarde me met grote ogen aan. Ze heeft me later nog wel eens gevraagd wat er gebeurd zou zijn als dit stuk menselijk afval daadwerkelijk een mes had getrokken. Eerlijk gezegd had ik daar op het moment zelf niet eens bij stilgestaan. Ik handelde volledig impulsief.

Weerbaarheid is een woord dat linkse vrouwen niet meer kennen. Ergens gedurende de afgelopen jaren zijn deze huilstruiken vergeten dat er ook nog zoiets bestaat als iemand vertellen dat hij op kan flikkeren, de tering kan krijgen, naar de hel kan lopen

Volgens regeringscommissaris Mariëtte Hamer zijn dergelijke incidenten in Nederland geen uitzonderingen, maar eerder de regel. Sterker nog, welke definitie van “grensoverschrijdend gedrag” Hamer hanteert is zodanig onduidelijk dat zelfs gebeurtenissen die een stuk minder bedreigend en intimiderend zijn dan hetgeen ik hierboven beschreef onder dezelfde noemer geschaard kunnen worden als daadwerkelijke aanranding en/of verkrachting. Volgens haar is een cultuurverandering noodzakelijk, omdat de maatschappij zo ingericht is dat het zo makkelijk mogelijk is voor mensen om elkaar lastig te vallen, aan te randen, of erger. Een dramatische en nogal pessimistische opvatting, die duidelijk door een aanzienlijk aantal mensen gedeeld wordt. Dat een aanzienlijk deel van dit grensoverschrijdend gedrag afkomstig is van niet nader te benoemen bevolkingsgroepen, wordt gemakshalve buiten beschouwing gelaten.

Gordon heeft het gewaagd om niet het zo links en woke mogelijke standpunt in te nemen, en daar kunnen mensen zoals Jongepier niet tegen

Ooit was ik ook zo iemand. Eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat ook ik me ooit heb laten beïnvloeden door militante Tumblr-feministen, die in een permanente staat van angst leven voor het gevaarlijkste roofdier op aarde: de Man. Volgens hen zijn de historisch ondergeschikte positie van vrouwen en het feit dat mannen doorgaans fysiek groter en sterker zijn redenen om zo ongeveer alles wat vrouwen doen “empowerment” te noemen, en wanneer een man naar een vrouw fluit of iets zegt waardoor zij zich oncomfortabel voelt, staat dat meteen gelijk aan misbruik. Honderdvijftig kilo wegende Tina met paars geverfd haar bekleedt vanachter haar met stickers volgeplakte laptop volgens deze logica precies dezelfde positie als vrouwen eeuwen geleden, die geen bezit hadden, leefden om huizen te schrobben, en net zo lang met jong geschopt werden tot ze dood bleven. Ja, Tina, dat is echt precies hetzelfde. Nee, echt. Niet boos worden.

Nog een voorbeeld van zo iemand is filosoof Fleur Jongepier, die onlangs haar baan als universitair docent aan de Radboud Universiteit in Nijmegen opzegde omdat ze de dagelijkse horrorshow van grensoverschrijdend gedrag niet meer aankon. “Ik heb de wetenschap verlaten,” luidt het begin van een nogal theatraal twitterdraadje waarin ze over haar besluit vertelt (overigens zonder concrete voorbeelden te geven van het gedrag waar ze zo door getraumatiseerd is geraakt).

Blijkbaar was het interessant genoeg om deze menselijke versie van een natte dweil uit te nodigen voor Op1, waar ze geconfronteerd werd met een wel heel heftig voorbeeld van de kwaadaardige Man: Gordon. Gordon waagde het om aan tafel bij Tijs van den Brink te zeggen dat hij vindt dat we in Nederland met zijn allen te woke zijn. Daardoor voelde Jongepier zich zodanig aangesproken dat ze nog net niet huilend wegliep, Gordon verbouwereerd achterlatend. “Wat heb ik verkeerd gezegd?” vroeg hij, ongemakkelijk lachend.

‘Wat heb ik verkeerd gezegd?’

Het antwoord op die vraag luidt natuurlijk: alles. Gordon heeft het gewaagd om niet het zo links en woke mogelijke standpunt in te nemen, en daar kunnen mensen zoals Jongepier niet tegen. Dit soort figuren zijn overigens precies de reden waarom ik mij al langere tijd niet meer kan vinden in de denkbeelden van de meeste feministen, ondanks het feit dat ik echt wel inzie dat ik minder veilig over straat kan in het donker dan mijn vriend, en ik ook wel eens ongevraagd in mijn kont ben geknepen tijdens het uitgaan. Op de een of andere manier heb ik daar echter geen trauma aan overgehouden.

Weerbaarheid is een woord dat linkse vrouwen niet meer kennen. Ergens gedurende de afgelopen jaren zijn deze huilstruiken vergeten dat er ook nog zoiets bestaat als iemand vertellen dat hij op kan flikkeren, de tering kan krijgen, naar de hel kan lopen. Zeker wanneer de man in kwestie een stoffig filosoofje in een veel te grote blazer is. En als dat niet helpt, kun je altijd nog uithalen. De ervaring leert dat dat nog wel eens wil helpen.


Bestel het Vaccinatierapport BPOC2020

Vanwege de aangekondigde presentatie is er opnieuw veel vraag naar het vaccinatierapport. Daarom bieden wij het opnieuw aan. Wilt u het rapport bestellen? Klik dan op onderstaande button. Het rapport kost €10.-, inclusief verzendkosten.


­


Delen op sociale media