Column van Jade Kuit.

“Als ik had geweten wat de langetermijneffecten konden zijn, had ik het nooit gedaan.”

Ik ben de tel van het aantal keren dat ik deze uitspraak de afgelopen jaren gehoord en gelezen heb inmiddels allang kwijtgeraakt. In dit geval kwam ik hem tegen in een artikel van de Amerikaanse krant de Sun Herald, waarin het verhaal wordt verteld van Tabatha Piraino, een vrouw uit Mississippi die naar eigen zeggen doodziek werd van haar borstimplantaten.

Kunstmatig vergrote borsten zijn een in toenemende mate normaal fenomeen. Door de groeiende populariteit van sociale media zoals Instagram en TikTok en banale TV – programma’s zoals Temptation Island, waarin de deelnemers voornamelijk lijken te worden geselecteerd op hoe nep ze eruitzien, is plastische chirurgie zichtbaarder en relevanter dan ooit. Volgens het RIVM hebben in Nederland meer dan 200.000 vrouwen borstimplantaten, in veel gevallen om puur cosmetische redenen. Ik prijs mijzelf gelukkig met het feit dat ik ben opgegroeid in een tijd waarin sociale media nog in de kinderschoenen stonden en plastische chirurgie voor de gemiddelde persoon geen reële optie was. Ik heb zelf ook geen grote borsten, en was daar in mijn puberteit regelmatig onzeker over. Dat deze veelvoorkomende onzekerheid van meisjes en jonge vrouwen tegenwoordig zo schaamteloos door de farmaceutische industrie wordt uitgebuit, voelt daardoor op een bepaalde manier bijna persoonlijk.

De gevolgen kunnen namelijk zeer ernstig zijn, maar die mogelijkheid wordt vrijwel nooit besproken met vrouwen die een borstvergroting overwegen. “Ik denk dat het belangrijk is dat vrouwen de mogelijke langetermijneffecten kennen voordat ze implantaten nemen, en niet nadat ze al deze dingen beginnen te ervaren en geen geld hebben om er iets aan te doen,” zegt Tabatha Piraino tegen de Sun Herald. “Al deze dingen” waren in haar geval onder andere hersenmist, migraine, ernstige angstklachten en depressies, paniekaanvallen, pijn op de borst, reflux (brandend maagzuur), misselijkheid, rugklachten, zware vermoeidheid, maagzweren, colitis ulcerosa (ontsteking van de dikke darm), anale bloedingen, huiduitslag, slapeloosheid, en vervroegde menopauze. Het is niet verbazend te noemen dat Piraino aangeeft talloze keren bang te zijn geweest dat ze dood zou gaan. Twee jaar lang verergerden haar symptomen met de dag, maar artsen hadden geen idee waar de oorzaak lag. Tegen april 2021 kon ze niet meer werken.

Persoonlijk vraag ik mij af of het andere mensen niet opvalt dat onnodig aanpassen van en snijden in het menselijk lichaam een razendsnel groeiend thema is in onze maatschappij, net als de vaak huiveringwekkende medische gevolgen die deze ingrepen kunnen hebben, en het schandalige gebrek aan adequate en eerlijke voorlichting en respect voor het concept van informed consent

Toen Piraino haar implantaten liet plaatsen, in 2009, had ze geen idee wat de gevolgen ruim tien jaar later zouden zijn. “Ik dacht gewoon dat ik iets nodig had om mijn uiterlijk cosmetisch te boosten. Als ik de langetermijneffecten had gekend die de implantaten mogelijk konden veroorzaken – het verlies van twee jaar van mijn leven, het verlies van mijn carrière, het effect op de relatie met mijn man en mijn zoon, aan mijn bed gekluisterd zijn – had ik het nooit gedaan.”

Piraino is overigens geenszins de enige met een soortgelijk verhaal. Ook het Nederlandse model Tara Koppers werd doodziek van haar borstimplantaten, en vertelde haar verhaal in het voorjaar van 2021 aan RTL. Zij liet haar implantaten kort daarvoor verwijderen, na zes jaar van soortgelijke klachten als beschreven door Piraino. “Ik had van mijn implantaten willen genieten, ik had me er mooier door willen voelen. Maar ik ben er zo intens verdrietig van geworden. Ze hebben me ziek gemaakt en de siliconen deeltjes zweven nu nog steeds door mijn bloedbaan. Het zit nu achter mijn lymfeklieren en borstbeen. Mogelijk heb ik hierdoor een verhoogde kans op lymfeklierkanker. Ik ben jong, 29 jaar. Dat ik hierover na moet denken, maakt mij heel verdrietig.”

Dat borstimplantaten mogelijk kanker kunnen veroorzaken, werd onomstotelijk duidelijk toen de FDA vorige maand een waarschuwing publiceerde waarin dit bevestigd werd. De New York Times publiceerde echter in 2017 al een interview met een vrouw uit Missouri die, na genezen te zijn van borstkanker, bij wijze van wrede ironie opnieuw kanker ontwikkelde door de implantaten die ze had laten plaatsen om haar verwijderde borsten te reconstrueren. De titel van het bijbehorende artikel luidt “Een schokkende diagnose: borstimplantaten gaven mij kanker.”

Zelf heb ik inmiddels al jaren vrede met mijn kleine borsten, heb ik nooit aan mijn “genderidentiteit” getwijfeld, en ben ik nuchter genoeg om me niet te laten overhalen een coronavaccinatie te nemen

Inmiddels is er steeds meer aandacht voor de gevolgen van Breast Implant Illness (BII), of borstimplantatenziekte, zoals de aandoening genoemd wordt. Op Instagram zijn inmiddels verschillende hashtags te vinden waarin vrouwen hun verhalen en ervaringen delen. Vaak poseren ze glimlachend met in hun handen de implantaten die ze lieten verwijderen om eindelijk weer van hun leven te kunnen genieten. Soms zitten er foto’s bij van verwijderde implantaten die al jaren bleken te lekken, of in sommige gevallen volledig in een soort gruwelijk snot waren veranderd. Echt, een goede horrorfilm is er niets bij.

Vrijwel alle vrouwen wier verhalen ik tot dusver heb gelezen, beschrijven het proces van zelfacceptatie waar ze doorheen moesten nadat ze hun implantaten lieten verwijderen. Spijt lijkt een universeel thema te zijn; spijt dat ze zo lang hebben rondgelopen met “chemische troep” in hun lichaam, spijt dat ze zichzelf niet konden accepteren zoals ze waren. “De kern van mijn onzekerheid is bij nader inzien nooit mijn uiterlijk geweest,” zegt een vrouw tegen een Instagram-account genaamd zegja_tegencupa. “Dat waren (en zijn) de ideeën over schoonheid die ik in mijn hoofd gevormd heb en die grotendeels gebaseerd zijn op wat in de (sociale) media als ‘mooi’ en ‘niet mooi’ wordt bestempeld. (…) Laten we de mensen om ons heen, en in het bijzonder onze kids, leren dat ze precies goed zijn zoals ze zijn.”

Persoonlijk vraag ik mij af of het andere mensen niet opvalt dat onnodig aanpassen van en snijden in het menselijk lichaam een razendsnel groeiend thema is in onze maatschappij, net als de vaak huiveringwekkende medische gevolgen die deze ingrepen kunnen hebben, en het schandalige gebrek aan adequate en eerlijke voorlichting en respect voor het concept van informed consent. Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat ik een vrij dramatische persoonlijkheid heb, en dat ik bepaalde dingen misschien eerder dan een ander zal omschrijven als dystopisch of existentieel beangstigend. Maar ik kan me niet voorstellen dat er mensen bestaan die bij bepaalde acties van de farmaceutische industrie – plastische chirurgie, geslachtsveranderingsoperaties, vaccins die alleen op muizen getest zijn – niet moeten denken aan de gothic horror – roman Frankenstein van een van mijn favoriete auteurs, Mary Shelley.

Het toenemende aantal verhalen over Breast Implant Illness is slechts het zoveelste punt op mijn lijst van redenen waarom de farmaceutische industrie naar mijn mening volledig ontmanteld en hervormd dient te worden. Het is een beerput van ijzingwekkende horrorverhalen, veroorzaakt door kwaadaardige personen die we al lang geleden van hun posities hadden moeten verwijderen(en ja, het dramagehalte van die stelling is in dit geval volledig opzettelijk). Onnodige operaties, dodelijke medicijnen en slecht geteste vaccinaties hebben inmiddels genoeg levens verwoest. Het menselijk lichaam verdient meer respect dan dat.

Zelf heb ik inmiddels al jaren vrede met mijn kleine borsten, heb ik nooit aan mijn “genderidentiteit” getwijfeld, en ben ik nuchter genoeg om me niet te laten overhalen een coronavaccinatie te nemen. Maar ik weet dat dat niet voor iedereen geldt, en ik word bijzonder opstandig van het idee dat de toekomstige kinderen van mijn vrienden moeten opgroeien onder de druk van angst en nepheid, en dat de mensheid geleidelijk verandert in een bouwpakket. Dat is dan ook de reden waarom ik regelmatig schrijf over de medische gruwelijkheden die ik tegenkom. Wellicht dat mijn bescheiden platform een klein effect kan hebben.

Tot het volgende horrorverhaal.

Delen op sociale media