Kunnen COVID-vaccinaties ervoor zorgen dat kanker bij patiënten erger wordt of terugkeert?

Er is al veel over geschreven. Er zijn meerdere gevallen bekend van patiënten die beweren een verergering van hun kanker te hebben geconstateerd na vaccinatie. Enkele tientallen van deze gevallen worden beschreven in het komende vaccinatierapport van de Buitenparlementaire Onderzoekscommissie (BPOC2020). Ook komt in het rapport naar voren dat dokters de suggestie van deze patiënten dat de COVID-vaccinaties wellicht verband hielden met de terugkeer van hun kanker resoluut van de hand wezen. Het feit dat zij gevaccineerd waren werd ook niet opgenomen in hun medisch dossier.

Op 24 september 2022 verscheen in The Atlantic, een Amerikaans literair-cultureel tijdschrift, een artikel over de Belgische immunoloog en een van Europa’s bekendste voorvechters van medisch onderzoek Michel Goldman. Michel Goldman is een Belgische arts die gespecialiseerd is in interne geneeskunde en immunologie.

Op 22 september 2021 had Michel Goldman een boosterinjectie gehaald, aldus het artikel.

Roxanne Khamsi – The Atlantic:

Een paar weken eerder was Michel, 67, bij zijn jongere broer Serge geweest, hoofd nucleaire geneeskunde in het ziekenhuis van de Université Libre de Bruxelles, waar beide mannen professor zijn. Michel had last van nachtelijk zweten en hij voelde gezwollen lymfeklieren in zijn nek, dus bracht zijn broer hem binnen voor een CT-scan van het hele lichaam. Toen de beelden op de computer van Serge binnenkwamen, onthulden ze een paar inktvlekken, opeengehoopt bij Michels linkeroksel en omhoog langs zijn nek. Het was kanker van het immuunsysteem – lymfoom.

Gezien zijn eigen expertise, begreep Michel dat dit betekende dat hij al snel immuungecompromitteerd zou raken door chemotherapie. Met nog een winter op komst – en misschien een nieuwe golf van SARS-CoV-2-infecties – betekende dat dat hij slechts een kleine kans had waarin zijn lichaam volledig zou reageren op COVID-vaccinatie. Nadat hij de lente ervoor twee doses Pfizer had gekregen, ging Michel snel zijn derde halen. Als hij op het punt stond maandenlang gif te absorberen terwijl hij probeerde een dodelijke kanker te verslaan, zou hij in ieder geval de best mogelijke bescherming hebben tegen de pandemie.

Maar binnen een paar dagen voelde Michel zich op de een of andere manier nog slechter. Zijn nachtelijk zweten werd veel intenser en hij merkte dat hij – nogal uit zijn karakter – middagdutjes deed. Het meest verontrustende was dat zijn lymfeklieren nog meer opgezwollen waren dan voorheen. Hij overlegde opnieuw met Serge en ze maakten een nieuwe bodyscan voor 30 september, zes dagen voordat Michel zijn kankerbehandeling zou beginnen. Opnieuw zat hij in de radiologie-wachtkamer terwijl zijn broer wachtte tot de foto’s op zijn computer verschenen.

Serges borstelige wenkbrauwen fronsten toen hij met Michel sprak na het zien van de scans. (“Ik zal me zijn gezicht altijd herinneren, het was gewoon ongelooflijk,” vertelde Michel.) De foto’s toonden een gloednieuw spervuur ​​van kankerlaesies – zoveel plekken dat het leek alsof iemand vuurwerk had afgestoken in Michels lichaam. Meer nog, de laesies waren nu prominent aanwezig aan beide zijden van het lichaam, met nieuwe trossen die in het bijzonder in Michels rechteroksel en langs de rechterkant van zijn nek bloeiden.

Toen de hematoloog van Michel de scan zag, zei ze dat hij zich rechtstreeks moest melden bij de dichtstbijzijnde ziekenhuisapotheek. Hij zou meteen aan de steroïde pillen moeten beginnen, zei ze tegen hem. Zo’n snelle progressie van lymfoom in slechts drie weken was hoogst ongebruikelijk, en hij kon geen dag langer wachten.

Terwijl hij deze instructies opvolgde, voelde Michel een knagende bezorgdheid dat zijn COVID-boosterinjectie hem op de een of andere manier zieker had gemaakt. Zijn broer koesterde een soortgelijke zorg. De asymmetrische cluster van kankergezwellen rond Michels linkeroksel op de eerste scan leek al ‘een beetje verontrustend’, zoals zijn broer zei; vooral gezien het feit dat Michels eerste twee doses vaccin aan die kant waren afgeleverd. Nu had hij een booster-injectie in de andere arm gehad, en de asymmetrie van de kanker was omgedraaid.

De broers wisten dat dit misschien een griezelig toeval was. Maar ze konden het gevoel niet van zich afzetten dat Michel had ervaren wat een zeer zeldzame maar levensbedreigende bijwerking van COVID-vaccinatie zou zijn. Voor een arts die vier decennia lang had gestudeerd en gepleit voor nieuwe medicijnen, zou dat gevoel zich ontvouwen in vele maanden van beraadslaging en twijfel aan zichzelf. Michel leidde vroeger een instituut voor onderzoek naar vaccintechnologie en hij heeft zich uitgesproken om het publiek gerust te stellen over de veiligheid van de COVID-vaccins, en in het bijzonder van de mRNA-vaccins. In december 2020 vertelde hij een interviewer dat “als er een echt probleem was met de technologie, we het zeker eerder hadden gezien .” Zijn “belangrijkste zorg”, vervolgde hij, was dat mensen de loutere mogelijkheid van bijwerkingen “als argument zouden gebruiken om zich niet te laten vaccineren”.

Maar nu leek die mogelijkheid overal in zijn medische dossiers te staan. Michel Goldman, kampioen van de mRNA-vaccins, vermoedde dat hij hun ongelukkige slachtoffer was.

Scan van Michel Goldman voor en na vaccinatie

Volgens Goldman is “de kans op ernstige complicaties van de injecties orden van grootte kleiner dan de kans op complicaties van de pandemische ziekte zelf”. Dit is een uitspraak die hij deed tegen de auteur van het artikel in The Atlantic, Roxanne Khamsi, toen zij hem toevallig belde in april 2021, maanden voor zijn kankerdiagnose.

Khamsi:

Ik had hem gebeld om een ​​andere mogelijke bijwerking van COVID-vaccinatie te bespreken, een die in het bijzonder verband hield met de injectie die door AstraZeneca was gemaakt. Op dat moment hadden 220 mensen die dat vaccin hadden gekregen een ongebruikelijk – en zeer gevaarlijk – bloedstollingssyndroom ontwikkeld, dat werd gekenmerkt door een atypisch laag aantal bloedplaatjes. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk waren ten minste zeven mensen overleden aan de complicatie. Michel legde geduldig de verschillende mechanismen uit die deze vreemde toestand zouden kunnen verklaren. Maar hij voegde er snel aan toe dat de mRNA COVID-vaccins zo waren gebouwd dat het risico van dit specifieke probleem kon worden beperkt.

Toen we vorig jaar spraken over de mogelijke bijwerkingen van het AstraZeneca-vaccin, maakte Michel duidelijk dat in het grote geheel de kans op ernstige complicaties van de injecties orden van grootte kleiner zou zijn dan de kans op complicaties van de pandemische ziekte zelf . Als COVID-vaccins stollingsstoornissen of myocarditis zouden veroorzaken bij een klein percentage van degenen die ze kregen, verzekerde hij me, zou COVID tot een beroerte of hartontsteking leiden in een veel grotere groep.

De risico’s en voordelen van elk vaccin moeten tegen elkaar worden afgewogen, vervolgde hij. Als AstraZeneca de enige optie zou zijn, dan zou de bescherming ervan het zeer kleine risico op het ontwikkelen van een zeldzame bloedziekte waard kunnen zijn. Maar gezien de beschikbaarheid van Pfizer, Moderna en andere COVID-vaccins, zouden veel mensen kunnen kiezen voor een veiliger alternatief.

Nu is hem die risico-baten berekening op een persoonlijke en angstaanjagende manier opgedrongen. Tegen de tijd dat we elkaar weer spraken, was hij een kankerpatiënt geworden die vermoedde dat zijn mRNA-vaccin de zaken misschien erger had gemaakt.

Naarmate de dagen verstreken, vond Michel andere aanwijzingen die erop wezen dat de link echt was en dat de mRNA-vaccins riskant zouden kunnen zijn voor een specifieke subgroep van de bevolking. Hij ontdekte dat lichaamsscans van sommige van degenen die vaccins krijgen, waaronder kankerpatiënten, hebben aangetoond dat verhoogde activiteit in de lymfeklieren bij de oksel aan de kant waar het schot werd ontvangen. 

Hij kwam ook een andere, zeer belangrijke aanwijzing tegen. In 2018 had een team van onderzoekers van het Institute for Cancer Genetics van Columbia University een intrigerende studie gepubliceerd met muizen met een paar genmutaties die, wanneer ze samen voorkomen, T-cellen vatbaar maken voor schurkenstaten. (De tumor van Michel, waarvan de sequentie op dit punt was bepaald, vertoonde dezelfde twee mutaties.) Toen deze muizen werden geïnjecteerd met rode bloedcellen van schapen – als een experimentele vervanging voor binnendringende microben – ontwikkelden de dieren het subtype lymfoom dat gediagnosticeerd bij Michel .

Nu had Michel een theorie om het sombere toeval dat hem was overkomen te verklaren. Serge was het ermee eens dat het logisch was. De broers hadden in het verleden samen onderzoekspapers geschreven, waaronder die over het gebruik van stamcellen voor hartherstel en dendritische celvaccins voor kanker. Het was tijd voor hen om er nog een te schrijven.

Michel Goldman besloot dus een onderzoekspaper te schrijven over zijn eigen casus.

Het artikel , getiteld “Rapid Progression of Angioimmunoblastic T Cell Lymphoma Following BNT162b2 mRNA Vaccine Booster Shot” en toegeschreven aan Serge Goldman, Michel Goldman en zes van hun Belgische collega’s, verscheen in het tijdschrift Frontiers in Medicine.

Goldman is zelf hoofdredacteur van het tijdschrift, maar hij werkte niet mee aan de redactie van het paper en aan de peer review. Hij wordt genoemd als ‘een 66-jarige man zonder significante medische geschiedenis” bij wie de diagnose lymfoom was gesteld dat verergerde na een boosterdosis van het COVID-19-vaccin’.

Wat opvalt is dat Goldman, ondanks dat hij overtuigd is van het feit dat de vaccinatie schuldig is aan de verergering van zijn kanker, de vaccins blijft verdedigen. Goldman noemt het ‘een somber toeval”.

Het probleem is echter dat Goldman niet kan constateren dat het hier een uitzondering betreft. Er is weinig of geen onderzoek gedaan naar kankerpatiënten die na vaccinatie zijn overleden of verergering van de symptomen hebben ervaren, om de doodeenvoudige reden dat artsen de combinatie vaccinatie en kanker meestal niet in de medische dossiers van de betreffende patiënten opnemen. Dit opgeteld bij het feit dat de patiënten zelf volledig vertrouwden op de veiligheid van de vaccins en er derhalve geen vragen over stellen aan de behandelend oncoloog, leidt er nog steeds toe dat verheviging of terugkeer van kanker niet als reële bijwerking van de vaccins wordt gezien.

De casus van Goldman werd later opgepikt door zoals Goldman het noemt ‘antivaccinactivisten’ en door ‘de rechtse influencer’ Dr. Jany Rubu gepost op Telegram.

Khami:

Toen ik Michel vertelde over deze online posts, schudde hij teleurgesteld zijn hoofd. “Ze zijn op zoek naar iets om hun gekke visie te ondersteunen,” zei hij. “Het maakt me verdrietig over de wereld waarin we leven.”

Het hele artikel in The Atlantic lijkt vooral geschreven te zijn om de schade voor de reputatie Goldman en de reputatie van de vaccins te beperken. De hele inhoud van het artikel en het feit dat het artikel bijna een jaar na publicatie van het onderzoekspaper van Goldman, waarin de link tussen zijn vaccinatie en de verheviging van zijn kanker beschreven wordt, verschijnt, wijst sterk in die richting.

Eerder dit jaar, in januari 2022, schreef hij bovendien een kritisch stuk over de mRNA-coronavaccins. In dat artikel vraagt hij om meer onderzoek te doen naar de mRNA-vaccins en dan meer bepaald de rol bij lymfeklierkanker. 

Astra Zeneca Foudation

Pikant is ook dat Goldman voorzitter is van de Astra Zeneca Foundation. De AstraZeneca Foundation werd in 1993 opgericht in België om wetenschappelijk onderzoek in de geneeskunde te belonen. Ieder jaar reikt de stichting samen met het Fonds Wetenschappelijk Onderzoek (FWO) en zijn Franstalige tegenhanger Fonds de la Recherche Scientifique (FRS) een geldprijs van 25.000 euro uit aan wetenschappelijk onderzoek dat de medische wereld vooruithelpt. Om de twee jaar werkt de stichting samen met de Koninklijke Academie voor Geneeskunde van België (KAGB) om een geldprijs van 50.000 euro uit te reiken aan onderzoek dat bijdraagt aan ieders gezondheid. 

En dan komt Goldman in november 2021 en januari 2022 met kritische papers over de verheviging van zijn eigen kanker.

Op 24 september 2022 verschijnt vervolgens in The Atlantic bovenstaand verhaal, waarin hij uiteraard het verband niet meer kan ontkennen, maar de sterke nadruk wordt gelegd op de zeldzaamheid van de link tussen vaccins en kanker.

O.a. zijn opmerking n.a.v. de Telegram-post van influencer Dr. Jane Ruby dat “ze op zoek zijn naar iets om hun gekke visie te ondersteunen”, en de voortdurende herhaling in het verhaal dat de link tussen kanker en de vaccins ‘zeer zeldzaam’ is, wijst erop dat het verhaal gepubliceerd is om de schade te beperken.

Een wetenschapper zou nooit van ‘zeldzame bijwerkingen’ spreken gebaseerd op de zeldzame onderzoeken die gedaan zijn naar de link tussen de vaccins en kanker. Bovendien zijn dat onderzoeken waar zeer weinig casussen bij betrokken waren, eenvoudigweg omdat artsen de vaccinatiestatus van patiënten die zich melden met verhevigde kanker zelden in de medische dossiers opnemen.

Dat er toch casussen naar buiten druppelen is dus toeval. Wanneer je bovendien in ogenschouw neemt dat er sprake is van een substantiële onderrapportage van bijwerkingen (slechts 2% tot maximaal 10% wordt gemeld), dan zou dat reden moeten zijn de vaccinaties onmiddellijk stil te leggen, alleen al op de sterke aanwijzingen dat er een link is tussen de vaccins en verergering van kanker.

Léonie Sazias

Onlangs verscheen er op Twitter ophef over een post van Willem Engel, waarin hij een verband legt tussen het aan darmkanker overlijden van Sazias en haar vaccinatie met het Astra Zeneca vaccin.

Léonie Sazias werd in 2017 kankervij verklaard na een ingreep na de diagnose darmkanker eerder dat jaar. Zelf postte ze dat ze gevaccineerd was met Astra Zeneca en geen enkele bijwerking had. Deze week overleed ze aan de gevolgen van darmkanker. Dat het één het gevolg is van het ander is niet onlogisch. Naar een verband wordt ook in het geval van Sazias blijkbaar niet gezocht. Dat is potentieel schadelijk en gevaarlijk voor al die mensen die kanker hebben (gehad) en gevaccineerd worden.

Het is wellicht niet al te fijngevoelig van Willem Engel om een dergelijke post te plaatsen zo kort na het overlijden van Sazias. Het is echter vele malen ernstiger wanneer er door artsen niet gesproken en gerapporteerd wordt over ernstige bijwerkingen omdat zij bang zijn voor reputatieschade.

Het verhaal van Michel Goldman in The Atlantic laat zien dat, wanneer je als arts of wetenschapper de link legt tussen de vaccins en kanker, bliksemsnel aan damage-control moet doen om niet door je ‘collega’s’ bestempeld te worden als ‘wappie’.

Delen op sociale media