Wanneer mensen mij vragen naar mijn herinneringen aan Kerst, denk ik altijd als eerste aan een foto van mij met mijn broertje. De foto is zo’n vijfentwintig jaar oud, en we liggen naast elkaar op een dekentje onder de kerstboom, samen met de hond die we destijds hadden (een jack russell kruising die eigenlijk tegen niemand vriendelijk was, behalve tegen ons).

Kerst in ons gezin was altijd extreem gezellig. We hadden standaard een echte kerstboom, ondanks het feit dat die na verloop van tijd altijd begon uit te vallen, zodat de huiskamer de laatste weken voor Kerst bedekt was met naalden. Een aantal jaren hadden we zelfs echte kaarsjes in die echte boom, iets dat mijn broertje en ik geweldig vonden (het was ook brandgevaarlijk, maar er stond altijd een emmer water naast de boom, dus een kniesoor die daarop let). Mijn moeder kookte altijd een uitgebreid kerstdiner, ook wanneer daar weinig geld voor was. Vaak bezochten we een kerkdienst op Kerstavond. We kregen cadeautjes, en mijn vader schreef ieder jaar een kerstverhaal. Kerst was bij ons echt een Ding, en nu ik volwassen ben, is het nog steeds mijn favoriete feestdag. Ik ben een van die mensen die ieder jaar weer last heeft van het gebrek aan daglicht tijdens de winter, en dit perfecte excuus om mijn huis te vullen met lampjes en kitscherige decoraties grijp ik dan ook altijd met beide handen aan.

Mijn vriend, die ietwat andere ervaringen met Kerst heeft dan ik, heeft er eigenlijk niets mee. Toen we nog apart van elkaar woonden, had hij nooit kerstversiering in huis. Omdat hij weet dat ik er waarde aan hecht, heeft hij slechts heel even gemopperd toen ik mijn boom van 1 meter 80 optuigde, en ook mijn kitscherige kersthuisje, kerstkabouter en notenkraker verdraagt hij met waardigheid. Maar de sfeer die er voor mij achter zit, wat ik het Kerstgevoel noem, dat voelt en begrijpt hij niet. En daar is hij niet de enige in.

Voor de Rituals – winkel bij ons in het dorp prijkt een bord met daarop de pijnlijk nietszeggende tekst “Merry everything and a happy always” – want het feit dat we ons op het Noordelijk halfrond bevinden, in een land met een westerse cultuur dat al eeuwen Christelijke feesten viert, mag niet meer worden benoemd. “Vrolijk Kerstfeest” is ineens een beladen zin

Best verdrietig kan ik ervan worden, van het feit dat het Kerstgevoel met het jaar meer op zijn retour lijkt te zijn. Voor veel mensen is het slechts die tijd van het jaar dat ze een verplicht nummertje moeten opvoeren voor familie aan wie ze eigenlijk een bloedhekel hebben, en als ze extra veel pech hebben, moeten ze ook nog een kerstdiner koken voor hun onuitstaanbare tante Gerda. De supermarkten vullen zich met chagrijnige, overwerkte ouders en krijsende kinderen die hopen op cadeaus die haast niemand nog kan betalen. Ook in de openbare ruimte wordt de kerstsfeer langzaam teruggeschroefd; kerstverlichting brandt minder lang omdat het anders teveel stroom kost (en we moeten natuurlijk wel hardnekkig doorgaan met Poetin pesten), en voor de Rituals – winkel bij ons in het dorp prijkt een bord met daarop de pijnlijk nietszeggende tekst “Merry everything and a happy always” – want het feit dat we ons op het Noordelijk halfrond bevinden, in een land met een westerse cultuur dat al eeuwen Christelijke feesten viert, mag niet meer worden benoemd. “Vrolijk Kerstfeest” is ineens een beladen zin. Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst het woord “feeststol” hoorde. Een bizarre ervaring.

Jezus kwam ter wereld om zichzelf uiteindelijk op te offeren voor onze zonden – een verhaal waarvan zelfs mensen die niet geloven met enige fantasie de symboliek zouden moeten inzien. Ik ben opgegroeid met het Kerstverhaal uit de Bijbel, en ondanks het feit dat ik het geloof gedurende een lange periode op afstand heb gehouden, merk ik dat ik de laatste jaren steeds vaker hoop dat het echt waar is

Zonde, want persoonlijk heb ik Kerst altijd gezien als een optimistisch en warm feest, dat ons eraan herinnert dat er altijd hoop is voor de wereld. Dat is, helaas voor alle superverlichte atheïsten onder ons, direct gerelateerd aan de Christelijke betekenis van Kerst. Jezus kwam ter wereld om zichzelf uiteindelijk op te offeren voor onze zonden – een verhaal waarvan zelfs mensen die niet geloven met enige fantasie de symboliek zouden moeten inzien. Ik ben opgegroeid met het Kerstverhaal uit de Bijbel, en ondanks het feit dat ik het geloof gedurende een lange periode op afstand heb gehouden, merk ik dat ik de laatste jaren steeds vaker hoop dat het echt waar is. Het is mij, na alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, duidelijker dan ooit dat deze wereld het wel kan gebruiken om gered te worden. Er zijn zoveel mensen die dit jaar bij de voedselbank lopen, zoveel ouders die de Kerstdagen noodgedwongen zonder hun kinderen doorbrengen, zoveel mensen die door de gebeurtenissen van de afgelopen jaren fysiek en/of mentaal beschadigd zijn, en zoveel mensen met duistere harten die best een beetje licht en liefde zouden kunnen gebruiken. Ook al gebiedt eerlijkheid mij om toe te geven dat de duisternis soms ook een beetje in mijn eigen hart zit, bijvoorbeeld wanneer ik me afvraag of dat licht en die liefde bij sommigen nog wel zin heeft. Gelukkig ben ik niet degene die daarover gaat.

Persoonlijk moet ik deze Kerst gewoon werken, maar desondanks heb ik mijn best gedaan om er wel bij stil te staan. Omdat ik er meer dan ooit behoefte aan heb om te geloven dat het Kerstverhaal in ieder geval in symbolische lijnen waar is; dat het licht het uiteindelijk altijd wint van het duister, dat alle mensen die we de afgelopen jaren zijn kwijtgeraakt niet verloren zijn, en dat eenieder die dat wil zijn “zonden” op kan biechten en zijn connectie met God terug kan vinden (ongeacht van wie of wat God voor die persoon is en betekent).

Ik hoop dat al onze lezers op hun eigen manier een mooi Kerstfeest kunnen vieren, ook al zal het ongetwijfeld zo zijn dat sommigen van jullie het dit jaar moeilijker hebben dan anders. Ik hoop ook dat wij, met DZN Media en met de BPOC2020, het komende jaar bij kunnen dragen aan een iets lichtere wereld, al is het maar een beetje.

Zalig Kerstfeest.

Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (Joh. 3:16)


De BPOC2020 vraagt hulp. Maak het samen met ons mogelijk het vaccinatierapport onder de aandacht te brengen bij het grote publiek.

Help ons de verantwoordelijken juridisch en d.m.v. publiciteit aan te spreken. Want alleen wanneer de onderste steen boven komt is een herhaling van de coronacrisis te voorkomen.

Wilt u ons helpen? Doneer dan via onderstaande button. Heel veel dank!

Samen zetten wij ons in voor de vrijheid van ons en onze kinderen…

Delen op sociale media