Column van Jade Kuit.

Het is de eerste zomer zonder reisbeperkingen sinds 2019, maar als je de NOS moet geloven, is de gemiddelde Nederlander permanent ontdaan van enige reislust. De staatsomroep maakte een soort minireportage bij De Heerlijkheid, een zogenoemde landschapscamping in Zeeland, waar zich volgens een man in een tuinstoel “het goede leven” bevindt.

Dat goede leven leeft men, zo blijkt, in een tent of caravan, opgesteld aan de rand van een grasveld met daaromheen wat bomen. Zittend in een plastic tuinstoel drink je daar wijn uit iets dat de vorm van een wijnglas heeft, maar dat in feite eveneens van plastic is. Ondertussen heb je het onafgebroken over al het geld dat je bespaart door niet naar Frankrijk te gaan, waar je moet betalen voor tolwegen. Trouwens, brandstof is toch allang niet meer te betalen (maar ja, dat is een kleine prijs om Poetin te irriteren), en autovakanties kunnen dus worden afgeschreven onder de noemer “onzalige ideeën.” Behalve misschien als je één van die zeer progressieve, deugende, klimaatbewuste figuren bent en je dus een elektrische auto hebt. Juich echter niet te vroeg, want ook aan die optie kleven nadelen. Het blijkt namelijk dat niet alle Europese landen zo hard deugen als Nederland, en dus kan het gebeuren dat je ten prooi valt aan een zeer storende aandoening: laadpaalstress (een neologisme verwant aan een andere persoonlijke favoriet van mij, namelijk laadpaalkleven, maar daar heb ik al eens een column over geschreven). Die laadpaalstress leidt er in veel gevallen zelfs toe dat mensen hun vooruitstrevende groene bolides voor hun vakantie tijdelijk inruilen voor een ordinaire, vervuilende brandstofauto. De horror.

Eigenlijk komt het ontzettend goed uit dat de gemiddelde brave Nederlander de afgelopen tweeënhalf jaar het land niet heeft verlaten. Nu zijn ze tenminste al een beetje gewend aan het feit dat reizen naar het buitenland binnen afzienbare tijd niet langer voor het plebs zullen zijn

Met het vliegtuig hoef je het ook al niet te proberen, want als je door het totale gebrek aan competente organisatie op Schiphol niet na zes uur wachten alsnog je vlucht mist, is de kans ook nog eens aanwezig dat je koffer minder geluk heeft en in een soort vagevuur van ontheemde bagage belandt. Je kan er natuurlijk een tracker in stoppen, zodat je in ieder geval weet of je koffer bij je in de buurt is of op het vliegveld van Kuala Lumpur, maar ja, daarmee krijg je hem niet eerder terug. Bovendien is vliegen natuurlijk ook extreem slecht voor je klimaatkarma. Misschien dat het daardoor momenteel zo’n zooitje is in de luchtvaartindustrie.

Een nieuwe dag op de camping, na een helse nacht op het luchtbed

Nee, mensen die bewust het risico nemen aan dergelijke helse perikelen te worden blootgesteld, begrijpen duidelijk niets van het leven. Bovendien is chronische rugklachten ontwikkelen op een halfzacht luchtbed duidelijk superieur aan een hotel met een behoorlijk bed, want, zo zegt een van de geïnterviewden, in een hotel is het “altijd iets” en moet je zelfs op een vast tijdstip eten (nogmaals: de horror). Op de camping kun je tenminste zelf bepalen hoe laat je je blik lauwe knakworsten open wilt trekken. Deze meneer is zich blijkbaar niet bewust van het feit dat niet iedereen die naar het buitenland op vakantie gaat, kiest voor een all – inclusive naar Turkije waar je tussen vastgestelde tijdstippen bij het lopend buffet het gevecht aan moet gaan met andere van de zonnebrand plakkende Nederlanders om een overbakken biefstuk waar God-weet-hoeveel kinderen overheen hebben gekwijld. Alhoewel; deze meneer is aan zijn accent te horen een Belg en heeft dus wel degelijk één hele landsgrens overschreden voor zijn vakantie. Gewaagd, hoor. Dat geldt niet voor het stel van middelbare leeftijd dat een eindje verderop onder de luifel van hun caravan zit. Zij bevinden zich op slechts een halfuur rijden van hun woonplaats, maar “hier kun je nog echt kamperen.” Want in Frankrijk kamperen is natuurlijk nepkamperen, ofzo.

Behalve misschien als je één van die zeer progressieve, deugende, klimaatbewuste figuren bent en je dus een elektrische auto hebt. Juich echter niet te vroeg, want ook aan die optie kleven nadelen. Het blijkt namelijk dat niet alle Europese landen zo hard deugen als Nederland, en dus kan het gebeuren dat je ten prooi valt aan een zeer storende aandoening: laadpaalstress

Eigenlijk komt het ontzettend goed uit dat de gemiddelde brave Nederlander de afgelopen tweeënhalf jaar het land niet heeft verlaten. Nu zijn ze tenminste al een beetje gewend aan het feit dat reizen naar het buitenland binnen afzienbare tijd niet langer voor het plebs zullen zijn. We moeten immers vóór 2030 onze klimaatdoelen halen, en het is natuurlijk vanzelfsprekend dat dat ten koste moet gaan van de gemiddelde burger. Die moet zich schamen iedere keer dat hij het vliegtuig pakt of met een benzineauto naar Zuid-Europa reist. Dat de rijkste en tegelijkertijd de meest nutteloze mensen op deze aarde hun privéjets gebruiken voor vluchten van zeventien minuten waarmee ze evenveel CO2-uitstoot veroorzaken als een normaal persoon in zes maanden, doet er even niet toe. Ook betwijfelen wij of de mensen op hoge posities bij het World Economic Forum of de EU, de aanjagers van onze klimaatschaamte, zich zouden wagen aan een biefstuk uit een 3D-printer, maar ook dat is irrelevant. Niet verbazend, want de gemiddelde brave Nederlander zou onze politieke leiders nooit daadwerkelijk verantwoordelijk houden voor hypocrisie. Ik meen me vaag iets te herinneren over een minister die zijn bruiloft vierde in coronatijd en daarvan nooit echte gevolgen heeft ondervonden, maar ik kan me vergissen.

De vakantiegangers op camping De Heerlijkheid hoeven zich hier in ieder geval het hoofd niet over te breken. Naast de afwezigheid van rampen als vlieghorror en laadpaalstress is hun vakantie namelijk ontzettend klimaatneutraal. Hoewel dat plastic wijnglas natuurlijk eigenlijk niet kan, en die lauwe knakworsten eigenlijk wel vega hadden moeten zijn (dat de niet-vega variant ook al slechts 3 procent varken bevat, laten we even achterwege). Maar goed, het begin is er. Het herprogrammeren van een hele bevolking gaat niet over één nacht ijs.

Delen op sociale media