Gastcolumn door Tom Ribbens.

Tom Ribbens (geboren in 1963) is maatschappelijk werker en woont en werkt al 30 jaar in Tilburg. Hij heeft eigen, kleine organisaties neergezet zoals stichting Met hart en ziel, WerkWaardig en Project Natuurlijk Werken die als doel hebben om mensen aan de zijkant van de samenleving te ondersteunen, die niet passen in het systeem, om vanuit hun eigen kwaliteit en kracht hun leven vorm te geven.


Opdat we niet vergeten is het beladen motto van het 4 en 5 mei Comité, dat ieder jaar op deze dagen ons helpt herinneren dat we nooit meer in een situatie willen belanden zoals in de Tweede Wereldoorlog, met de grootste schandvlek in onze menselijke geschiedenis, de Holocaust, waarbij miljoenen mensen van Joodse afkomst eerst stelselmatig aan de hand van uitgekiende negatieve beeldvorming werden ontmenselijkt om daarna ook daadwerkelijk te worden uitgeroeid. Als waren het kakkerlakken, untermenschen, tweederangsburgers. Opdat we niet vergeten. De vraag is nu wat het precies is dat we niet mogen vergeten. Natuurlijk is dat wat 75 jaar geleden feitelijk is gebeurd, maar volgens mij nog belangrijker, welke dynamiek ten grondslag ligt aan deze gruwelijke werkelijkheid die wij als mens hebben gecreëerd. Immers door de dynamiek te begrijpen, kunnen we van onze geschiedenis leren en voorkomen dat we opnieuw dezelfde fouten maken.

Deze week had ik een ontmoeting met Pieter Kuit, oprichter van de BPOC2020, waar ik hem ook heb leren kennen, omdat ik een getuigenis mocht afleggen van hoe ik aankeek tegen de Coronacrisis en het Coronabeleid van de Nederlandse overheid. Ik was blij om te horen dat het goed met hem ging, dat hij vol enthousiasme zijn nieuwssite doezelfnormaal.nl nieuw leven heeft ingeblazen. We spraken uitgebreid met elkaar over een aantal actuele zaken, maar ook over de Christelijke inspiratiebron, die we gemeen hebben, waar ik door zijn Paaspreek tot mijn verrassing achter was gekomen. Ik sprak mijn waardering voor hem uit, hoe hij publiekelijk zich had uitgesproken over het zijspoor waar hij op was geraakt bij de BPOC, hoe anderen hem voor hun karretje hadden willen spannen, maar dat hij uiteindelijk trouw bleef aan zijn autonomie, aan zijn eigen gezag, aan zijn eigen missie, namelijk mensen van informatie voorzien. Alle informatie en niet door de overheid gecensureerde en dat aan de hand van deze complete informatie mensen volwassen genoeg zijn om van daaruit een eigen keuze kunnen maken. Dat uitgangspunt deel ik met hem, het uitgaan van de autonomie en natuurlijk gezag van het individu als basis voor keuzes die mensen maken, voor de democratie ook. Zonder autonomie, geen democratie. En het vertrouwen dat als ieder vanuit dit uitgangspunt keuzes maakt, dat dit het beste is voor het geheel.

De belangrijke vraag is nu; bij wie leg jij je gezag? Wat voor mij kenmerkend is van de afgelopen Coronacrisis en het beleid van de overheid daarin, is dat we in een dynamiek terecht kwamen en misschien wel nog steeds zitten, waarbij we ons eigen natuurlijk gezag hebben losgelaten en bij de overheid hebben gelegd. Aan de hand van verschrikkelijk beelden uit Italië kwamen we collectief in een angst terecht en aan de hand van de WOB documenten weten we nu, dat hier door onze overheid gretig gebruik van werd gemaakt om mensen te verleiden, te manipuleren om hun eigen gezag los te laten en in handen te leggen van de overheid en de farmaceutische industrie, die druk aan de gang ging om een experimenteel, op gentechniek gebaseerd vaccin te ontwikkelen. We kwamen in een oorlogssituatie terecht, waarbij het collectief normaal is om jouw eigen gezag, jouw eigen kritisch denken, je gezond verstand, je eigen keuzevrijheid los te laten en over te geven aan de overheid. Een belangrijke vraag is nu; was de ernst van het Coronavirus dusdanig dat dit rechtvaardigde dat we ons eigen gezag loslieten en in handen legden van een overheid, die al verschillende keren had laten zien niet het belang van zijn burgers voorop te stellen (Toeslagenaffaire). Al snel bleek namelijk dat de angst dat het virus dodelijk of ernstig ziekmakend is voor ieder mens onterecht was, want dit gold slechts voor maximaal 20 procent en dan ook nog een groep met bepaalde, goed te omschrijven kenmerken, zoals ouderdom en overgewicht. Er zijn niet veel mensen overleden aan het Corona-virus zelf, de meeste aan onderliggende klachten die door het virus werden versterkt. In plaats van deze feiten uit te gaan en dat als geruststellend kader te gebruiken, bleef de overheid bewust de algemene angst handhaven om van daaruit mensen te dwingen om hun beleid van mondkapjes, lockdowns en vaccineren van de totale bevolking te volgen. Uit naam van solidariteit met de kwetsbare groep. Tegelijkertijd werd de groep die voor hen goede redenen niet kozen om hierin mee te gaan, aan de hand van de Coronapas uitgesloten van bepaalde publieke ruimtes, zoals horeca en bepaalde evenementen. Mensen die twijfels hadden bij dit op nieuwe technieken gebaseerde vaccin en hun eventuele bijwerkingen, mensen die vertrouwden op hun eigen immuunsysteem om dit virus te kunnen verwerken, maar ook wetenschappers bijvoorbeeld die kritiek hadden op dit beleid, werden geridiculiseerd, als asociaal, als idioten, als wappies neergezet. En de media, die de overheid immers had beloofd hun beleid te verdedigen, deed hier in hoge mate aan mee.

Opdat we niet vergeten. Het is het meest schokkende voor mij als ik terugkijk naar de afgelopen ruim 2 jaar Coronacrisis, dat we in eenzelfde soort dynamiek terecht kwamen als de groepsdynamiek tijdens de Tweede Wereldoorlog, die leidde naar de meest gruwelijke daden tegen de menselijkheid. Het is daarbij goed om het grote verschil in gevolgen voor de uitgesloten groep vast te stellen en te benadrukken, die zijn niet te vergelijken. Maar er zijn grote gelijkenissen met de dynamiek die in het groepsproces heeft plaatsgevonden, dat is schokkend en laat zien dat we nog niet zoveel hebben geleerd van onze geschiedenis. De belangrijkste vraag hierbij is, waarom we zo snel ons eigen, natuurlijk gezag loslaten en in handen leggen van een overheid, of dit nu uit naam is van solidariteit, van God of de wetenschap. Waarom denken we zo snel dat iemand anders het beter met ons voorheeft, het beter weet dan wij zelf? Wat ik in ieder geval heb geleerd van de afgelopen jaren is dat ik geen overheid wil die mij als burger manipuleert om mijn eigen gezag, mijn eigen gezond verstand en mijn eigen keuzevrijheid los te laten. Ik wil een overheid die mij juist ondersteunt in het behouden van mijn eigen gezag en erop vertrouwt dat dit de beste basis is voor onze democratie. De beste basis is om te komen tot besluiten die ook het wij, het geheel en de samenleving dient.

Tom Ribbens

4 Mei 2022

DZN professionaliseert en wordt onderdeel van DZN Media! Waardeer je onze journalistiek? Steun ons dan met een donatie!

Delen op sociale media