Column van Jade Kuit.

Afgelopen weekend vond in Amsterdam de jaarlijkse Canal Parade plaats, een onderdeel van Pride Amsterdam, voormalig bekend als Amsterdam Gay Pride. Dit evenement is al decennia lang welbekend en zeer belangrijk voor de Nederlandse homogemeenschap. Het lijkt er echter op dat een groeiend deel van die zelfde homogemeenschap zich niet langer comfortabel voelt met de huidige versie van Pride, of met alles waarmee zij als gevolg van de zogenoemde woke-beweging de laatste jaren geassocieerd worden.

Ik heb de afgelopen maanden verschillende artikelen geschreven over die woke-beweging. Zo schreef ik afgelopen vrijdag nog over het mijns inziens bizarre fenomeen waarbij mannen in dameslingerie boekjes voorlezen aan kleuters. Ook zal het niemand ontgaan zijn dat ik niet veel op heb met de transgenderbeweging, die op de een of andere manier lijkt te denken dat het moreel acceptabel is om kinderen puberteitsremmers te geven en onomkeerbare, medisch onnodige operaties uit te voeren bij mensen die psychisch lijden. Sterker nog; voorstanders van wat men medische transitie noemt stellen zelfs dat eenieder die deze twijfelachtige praktijken ter discussie stelt een diep verdorven en zelfs gevaarlijk persoon is die onmiddellijk geschaard dient te worden onder de groep waar iedereen die deugt in deze tijd het minst bij wil horen: conservatieven.

Daarnaast publiceren bekende websites zoals NewsWeek bloedserieus bedoelde artikelen waarin gesuggereerd wordt dat er geen correlatie bestaat tussen iemands geslachtsorganen en zijn/haar geslacht.

Nu weet eenieder die enigszins bekend is met deze website inmiddels wel dat ik een sterke aversie koester tegen hokjesdenken en de cancelcultuur die de maatschappij de afgelopen jaren ernstig en wellicht onherstelbaar heeft beschadigd. Ik zie er geen probleem in om bepaalde meningen of denkbeelden te delen met hen die als conservatief of politiek rechts worden bestempeld. Ik voel niet de behoefte om mijzelf van bepaalde groepen te distantiëren omdat zij er ook denkbeelden op na houden die ik niet deel. Wel vind ik het juist daarom belangrijk om duidelijk te maken hoe ik wel over de wereld denk. Als persoon, en niet als onderdeel van een bepaalde groep.

Homo’s die zeggen dat ze alleen relaties willen met biologische mannen en lesbiennes die zeggen dat ze alleen relaties willen met biologische vrouwen worden door woke tot gevaarlijke transfoob verklaard en gecanceld.

Het klopt dat ik de afgelopen jaren vaker en intensiever contact heb gehad met mensen die op rechtse partijen stemmen en/of zich identificeren met het label politiek conservatief. Dat is een resultaat van het feit dat ik over sommige onderwerpen – met name het coronabeleid en mijn voorkeur voor een kleine overheid – grofweg hetzelfde denk. Het heeft ertoe geleid dat ik me realiseerde dat er veel misverstand bestaat over wie de mensen aan de rechterkant van het politiek spectrum daadwerkelijk zijn, en over hun werkelijke standpunten en argumenten. Het betekent ook dat ik met regelmaat standpunten tegenkom die ik absoluut niet deel. Meestal schrijf ik daar geen columns over; ik vind het belangrijker om gesprekken te voeren over zaken waar we wel raakvlakken hebben (en dat geldt overigens uiteraard niet alleen voor conservatieven). Maar er zit me toch iets dwars, en wel zodanig dat ik er nu toch over schrijf.

In een schokkend hoog aantal van die gevallen schaamde de “transvrouw” in kwestie zich niet om te vermelden dat “zij” “haar” penis nog had, maar dat dit er niet toe zou mogen doen. Immers, “zij” identificeert zich als vrouw, en dus is “haar” penis automatisch ook vrouwelijk.

Een argument dat ik de laatste jaren naar mijn smaak iets te vaak heb gehoord is dat de toenemende acceptatie van homo’s een “glijdende schaal” zou zijn, die er uiteindelijk toe zal leiden dat iedere vorm van afwijkend (seksueel) gedrag – waaronder ook pedofilie – maatschappelijk geaccepteerd zal worden. “Zie je wel,” lijkt de redenatie steeds vaker te zijn, “nu moeten we ook al accepteren dat drag queens voor onze kleuters dansen en jonge kinderen van geslacht mogen veranderen.” Maar men vergeet dat we het hier over twee verschillende groepen hebben, die een zeer groot gedeelte van de tijd niet overlappen.

Vanmorgen kreeg ik via GeenStijl een column onder ogen die oorspronkelijk geschreven was voor GaySite.nl. Die column stelt dat de emancipatie van homoseksuelen, ondanks aanzienlijke verbetering, nog altijd bedreigd wordt, onder andere door het hoge aantal immigranten uit landen waar homo’s vervolgd worden. In de moslimgemeenschap is homoseksualiteit bijvoorbeeld absoluut niet geaccepteerd. In landen zoals Iran, waar relaties met hetzelfde geslacht illegaal zijn, wordt een hoog aantal geslachtsoperaties uitgevoerd bij homo’s die liever niet willen worden opgehangen. In die zin overlappen de homogemeenschap en de transgendergemeenschap dan weer wel, hoewel ik vrij zeker weet dat woke deze zeer verdrietige situatie liever niet bespreekt. Maar volgens de schrijver van deze column bedreigt de woke-beweging, die naar Europa is overgewaaid vanuit Amerika, ook in de westerse wereld de emancipatie van homo’s. Minderjarigen die zich onder invloed van woke ideologie identificeren als transgender zijn immers bijzonder vaak homoseksueel, en de column maakt het terechte punt dat dat in feite weinig verschilt van de praktijken in Iran. Ook lijkt de woke-beweging weinig op te hebben met “witte homomannen” en “cisgender feministen”, een feit dat ik als intensief gebruiker van het internet kan bevestigen. In toenemende mate zag ik de afgelopen jaren woedende berichten voorbijkomen van zogenoemde “transvrouwen” die zichzelf lesbiennes noemen en hoogst verontwaardigd zijn wanneer daadwerkelijke lesbiennes geen seksueel contact met hen willen. In een schokkend hoog aantal van die gevallen schaamde de “transvrouw” in kwestie zich niet om te vermelden dat “zij” “haar” penis nog had, maar dat dit er niet toe zou mogen doen. Immers, “zij” identificeert zich als vrouw, en dus is “haar” penis automatisch ook vrouwelijk. Voor de lezer die mij niet gelooft, heb ik een aantal voorbeelden:

Daarnaast publiceren bekende websites zoals NewsWeek bloedserieus bedoelde artikelen waarin gesuggereerd wordt dat er geen correlatie bestaat tussen iemands geslachtsorganen en zijn/haar geslacht. Opvallend genoeg lijkt niemand zich te realiseren dat transgenderlogica het fundament van de homogemeenschap in feite elimineert. Immers; als er geen duidelijke definities bestaan voor de woorden man en vrouw, bestaat er ook geen betekenisvolle definitie voor homoseksualiteit. Homo’s die zeggen dat ze alleen relaties willen met biologische mannen en lesbiennes die zeggen dat ze alleen relaties willen met biologische vrouwen worden door woke tot gevaarlijke transfoob verklaard en gecanceld. Een zorgelijke ontwikkeling voor de emancipatie van homoseksuele mensen, als je het mij vraagt (en ook als je het een significant gedeelte van de homogemeenschap vraagt).

Een argument dat ik de laatste jaren naar mijn smaak iets te vaak heb gehoord is dat de toenemende acceptatie van homo’s een “glijdende schaal” zou zijn, die er uiteindelijk toe zal leiden dat iedere vorm van afwijkend (seksueel) gedrag – waaronder ook pedofilie – maatschappelijk geaccepteerd zal worden.

Ik ben zelf heteroseksueel, en als resultaat daarvan kan ik niets zeggen over de gevoelens die de ontwikkelingen van de afgelopen jaren moeten oproepen bij hen die wel tot de homogemeenschap behoren. Ik heb mijn seksualiteit kunnen ontwikkelen zonder de hindernis van die specifieke onzekerheid en schaamte en zonder de drempel van “uit de kast” moeten komen. Wel heb ik gedurende mijn leven verscheidene vriendschappen onderhouden met mensen die dit wel hebben ervaren, en het lijden dat dit kan veroorzaken van dichtbij gezien. Tijdens mijn middelbareschooltijd kwam de emancipatie van de homogemeenschap juist een beetje op gang, en ik kan me er alles bij voorstellen dat het frustrerend en verdrietig moet zijn om het gekaapt te zien worden door postmodernisten en verwarde mannen in lingerie. Mijn homoseksuele vrienden verschillen in feite in niets van mij, behalve dan in het feit dat ik relaties onderhoud met het andere geslacht, en zij niet. Zij willen niets anders dan gewoon met hun partner samen te kunnen leven, en gruwelen van medische transitie bij kinderen en de associatie van hun seksuele voorkeur met de perversie en pedofilie van woke.

Ik ga dus nadrukkelijk niet mee in het “glijdende schaal” – argument. Mijns inziens zouden homoseksualiteit en woke als twee verschillende fenomenen moeten worden gezien, en heeft het feit dat we in de westerse wereld zo aardig zijn om homo’s niet op te hangen niets te maken met de opkomst van perversiteiten als drag shows voor kinderen. Hierover deel ik het “conservatieve” standpunt dus niet, een feit dat ongetwijfeld een hersenkraker zal zijn voor eventuele trollen die mijn stukken nog altijd lezen in de hoop dat ze aanleiding geven voor het zoveelste twitterdraadje over alle redenen waarom ik gevaarlijk ben. En als ik hierdoor conservatieve lezers verlies – want ook die kant van het politieke debat is niet onberoerd gebleven door cancelcultuur, ook al zullen ze dat niet toegeven – dan accepteer ik dat verlies graag. Ik houd niet van onrecht, van welke kant dat dan ook afkomstig is.

Delen op sociale media