“But I don’t want comfort. I want God, I want poetry, I want real danger, I want freedom, I want goodness, I want sin.” (uit Aldous Huxley, Brave New World)


Column van Jade Kuit – oprichter DZN Media


Het kost mij de afgelopen tijd steeds meer moeite om het nieuws te lezen. Dat komt niet noodzakelijkerwijs door de onderwerpen die ter sprake komen; in die zin had ik al jaren moeite met het nieuws. Het heeft meer te maken met het toenemende gevoel van onechtheid dat ik ervaar wanneer ik mijn dagelijkse rondje langs de grote reguliere nieuwsmedia maak. Alsof de wereld zoals die wordt voorgespiegeld door journalisten en onze politici steeds minder te maken heeft met de wereld waarin we daadwerkelijk leven. Alsof iemand geprobeerd heeft om de werkelijkheid met een klein laagje vernis een beetje op te leuken. Ben je goed van vertrouwen en heb je geen reden om echt goed te kijken, dan zullen de scheuren en barsten onder de oppervlakte je niet opvallen. En zie je ze wel, dan is er altijd wel iemand om je ervan te overtuigen dat ze bij het kunstwerk horen. Maar als je iemand bent die om welke reden en op welke manier dan ook onomstotelijk voor zichzelf heeft vastgesteld dat de barsten bestaan, dan zal er nooit meer een moment komen waarop je ze niet ziet, en zul je waarschijnlijk de rest van je leven met je ogen knijpen om door het laagje vernis heen te kijken.

In de wereld die ze schetsen is het heuglijk nieuws dat de Amerikaanse president Biden een nieuwe wet heeft ondertekend, de Inflation Reduction Act, die de klimaatcrisis moet oplossen, medicijnprijzen moet drukken en het begrotingstekort moet terugdringen. In werkelijkheid zal het de belastingbetaler zijn die het beschikbaar gestelde bedrag moet ophoesten, zodat de staat kan betalen voor “klimaatmaatregelen” die diezelfde burger steeds meer zullen belemmeren. Dit alles om een verondersteld probleem te verhelpen dat op zijn zachtst gezegd onvoldoende wordt ondersteund door de werkelijkheid, maar een kniesoor die daarop let.

In de wereld die ze schetsen bestaat er geen wezenlijk verschil tussen mannen en vrouwen. De woorden “man” en “vrouw” hebben geen connectie meer met de materiële realiteit van iemands biologische geslacht, en de suggestie dat ze dat wel hebben is hopeloos achterhaald.

In de wereld die ze schetsen spreken Westerse politici wereldwijd hun afschuw uit over de recente aanslag op de bekende schrijver Salman Rushdie, die tijdens een publiek optreden in New York door een moslimextremist werd neergestoken. In werkelijkheid zijn deze politici de leiders van een wereld waarin de afgelopen twee jaar met toenemende uitsluiting, censuur of zelfs geweld werd geprobeerd om iedere enigszins relevante dissident het zwijgen op te leggen, en waarin klokkenluiders genadeloos worden opgejaagd alsof ze beesten waren. In werkelijkheid waren het diezelfde politici die gehoorzame burgers opstookten tegen hen die hun twijfels hadden bij het officiële narratief. In werkelijkheid zijn zij het die een maatschappelijk klimaat hebben gecreëerd waarin kritiek op de islam onlosmakelijk verbonden is geraakt met de suggestie van racisme, en waarin islam-kritische schrijvers, filmmakers, politici en dergelijke hun leven al decennialang niet zeker zijn. In werkelijkheid zijn deze zogenaamde hoeders van het vrije woord schaamteloze hypocrieten.

In de wereld die ze schetsen steeg het bruto binnenlands product in Nederland tijdens het tweede kwartaal met 2,6 procent, ondanks de schade van de coronacrisis en de recentere energiecrisis. Consumenten gaven 7 procent meer uit dan in het tweede kwartaal van 2021. In werkelijkheid koopt die consument steeds minder voor dat geld en raakt een toenemend aantal mensen afhankelijk van de voedselbank. In werkelijkheid kunnen steeds meer gezinnen hun torenhoge energierekeningen niet meer betalen en zal een groeiend aantal mensen deze winter kou lijden. In werkelijkheid zal er nooit een einde komen aan de wereldwijde prijsstijgingen, een feit dat zelfs CNN ridderlijk toegeeft. Maar geen zorgen, want het wordt wel weer minder erg. Bovendien is een beetje inflatie juist goed, en waarschijnlijk komt er geen hyperinflatie. Waarschijnlijk. In mijn hoofd hoor ik een denkbeeldige geldprinter zoemen.

In werkelijkheid zijn deze politici de leiders van een wereld waarin de afgelopen twee jaar met toenemende uitsluiting, censuur of zelfs geweld werd geprobeerd om iedere enigszins relevante dissident het zwijgen op te leggen, en waarin klokkenluiders genadeloos worden opgejaagd alsof ze beesten waren.

In de wereld die ze schetsen zijn we na twee lange jaren eindelijk zo goed als verlost van dat vreselijke, hardnekkige coronavirus en zijn de verstikkende en willekeurige maatregelen en restricties eindelijk niet meer nodig. Dat hebben we te danken aan de heilige graal: de nieuwe coronavaccins. Oké, wellicht was het af en toe een beetje overdreven en hebben ze op sommige momenten misschien een heel klein beetje de wet overtreden, maar ze moesten het doen met de informatie die ze hadden. Het was goed bedoeld en er zijn levens gered. In de wereld die ze schetsen is er geen reden tot wantrouwen. In werkelijkheid is er geen overtuigend bewijs dat de coronamaatregelen levens hebben gered, en werd al vroeg in de coronacrisis vastgesteld dat ze in feite levens kostten. In werkelijkheid zullen we waarschijnlijk nooit weten hoeveel mensen er onnodig zijn overleden na complicaties van hun coronavaccin. In werkelijkheid zijn veel van de bedrijven die de slachting van de afgelopen twee jaar overleefd hebben nog altijd bezig met het oprapen van de spreekwoordelijke scherven, en hebben velen van hen niet de middelen om, zoals gevraagd, hogere lonen te betalen. In werkelijkheid is de maatschappij in de meeste Westerse landen onherroepelijk veranderd, en niet op een goede manier.

In werkelijkheid zijn het vrouwen die menstrueren en kinderen baren. In werkelijkheid zijn de operaties die worden uitgevoerd op transgender personen op zijn zachtst gezegd dubieus en in de meest schrijnende gevallen ronduit gevaarlijk.

In de wereld die ze schetsen bestaat er geen wezenlijk verschil tussen mannen en vrouwen. De woorden “man” en “vrouw” hebben geen connectie meer met de materiële realiteit van iemands biologische geslacht, en de suggestie dat ze dat wel hebben is hopeloos achterhaald. In de wereld die ze schetsen zijn er eindeloos veel mogelijke geslachten en identiteiten met bijbehorende pridevlaggen, en dienen er allerlei regels en voorschriften te worden doorgevoerd om eenieder die zich met een dergelijk label identificeert te beschermen tegen mensen die niet van penissen houden en schrijfsters van populaire kinderboeken. In werkelijkheid is de overweldigende meerderheid van de mensen onomstotelijk biologisch mannelijk of vrouwelijk en hebben de fysieke verschillen tussen de geslachten onvermijdelijke gevolgen voor de rollen die zij doorgaans vervullen. In werkelijkheid zijn het vrouwen die menstrueren en kinderen baren. In werkelijkheid zijn de operaties die worden uitgevoerd op transgender personen op zijn zachtst gezegd dubieus en in de meest schrijnende gevallen ronduit gevaarlijk. In werkelijkheid heeft J.K. Rowling meer te vrezen van transgenderactivisten dan zij van haar.

In de wereld die ze schetsen is er niets vreemds aan het feit dat er gedurende een periode van 42 jaar in de staat Georgia zes granieten tafelen stonden waarvan niemand wist wie ze er had neergezet. Het was ook totaal niet verontrustend dat deze tafelen een soort satanische versie van de tien geboden bevatten over onder andere een gewenste reducering van de wereldbevolking. Dat de maatschappij inmiddels doorspekt is met het idee dat er te veel mensen op de wereld zijn, heeft daar ook totaal niets mee te maken. Het was gewoon een grap van een verveelde miljardair, of iets dergelijks. Eenieder die anders suggereert is aan aluhoedje (of, meer up-to-date, een wappie). Dat dit schimmige monument recent om onbekende redenen werd opgeblazen, is eveneens heel normaal.

Wereldvrede is mogelijk als iedere maatschappij ter wereld deze werkelijkheid adopteert. Maar het is een zeepbel, een onvoorstelbare beerput van corruptie en morele smerigheid toegedekt met een kolossaal en eeuwenoud web van leugens.

Ik wil niet suggereren dat je dit desoriënterende gevoel van onechtheid kunt vermijden door op te houden het nieuws te lezen. Het ooit zo vrije internet is volledig doorregen geraakt met censuur en de opgepoetste werkelijkheid van identiek opgemaakte instagrammeisjes met botoxlippen, TikTok-influencers die knalroze saus verkopen en eindeloze verkapte advertenties. Overal waar je kijkt (of surft) zijn filters. Autotune. Gebleekte tanden. Internetporno waarin niemand schaamhaar heeft. Plastische chirurgie waardoor een toenemend aantal mensen geen functionerende aangezichtsspieren en daarmee geen gezichtsuitdrukking meer heeft. Mannen in dameslingerie. Kleuters in haute couture. Hapklare dertig seconden durende filmpjes met hersenloze liedjes en zonder enige substantie. Een hele generatie die nauwelijks nog hobby’s heeft die niet te maken hebben met het consumeren van media. Sinds ik mijn hond een Instagram-account heb gegeven, ben ik ook op de hoogte van het feit dat zelfs honden influencers kunnen zijn. Koop deze fantastische hondenbrokken van @blijebello zodat je net zo’n glanzende vacht krijgt als ik. Woef. Om te janken.

Als je oprecht gelooft in deze versie van de werkelijkheid, kan ik me best voorstellen dat hij aangenaam is. Alles is mooi en gelikt en opgepoetst. De ‘powers that be’ zijn ons goedgezind. Iedereen is gelijk op alle mogelijke manieren. De ultieme tolerantie. Wereldvrede is mogelijk als iedere maatschappij ter wereld deze werkelijkheid adopteert. Maar het is een zeepbel, een onvoorstelbare beerput van corruptie en morele smerigheid toegedekt met een kolossaal en eeuwenoud web van leugens.

Eenieder die bekend is met het boek waaruit mijn openingscitaat afkomstig is, zal begrijpen waarom ik mijn best doe om het zicht op de werkelijkheid niet te verliezen, ondanks het feit dat het comfortabeler zou zijn om dat niet te doen. Ik geef nog altijd de voorkeur aan een wereld die ongeprogrammeerd, oprecht, maar oncomfortabel is boven een comfortabele wereld waarin niets echt is. Ik zal nooit voor comfort betalen met mijn ziel.

Dat betekent niet dat het me niet af en toe moeite kost om iedere dag te schrijven over alles dat niet klopt in deze wereld. Het betekent ook niet dat ik niet de moeite hoef te doen om toch tot op zekere hoogte in de onechte wereld te opereren. In tegenstelling tot wat mensen zoals Marc van Ranst lijken te denken, hebben mijn activiteiten van de afgelopen jaren mij geenszins miljonair gemaakt en schrijf ik deze column gewoon nog steeds vanaf een tweedehands bank in een huurhuis. Dat is niet erg. Ik hoef het salaris van Van Ranst niet te verdienen als ik daarvoor fulltime in zijn karikatuur van een wereld moet leven. Ik blijf liever een echt persoon.

Delen op sociale media