Het is 31 december. Alweer.

Achteraf kan ik niet zeggen wat ik precies van dit jaar verwachtte. Het is tegenwoordig niet langer eenvoudig om verwachtingen van de toekomst te hebben. Alles lijkt mogelijk. Op oudejaarsdag 2020 leken veel mensen nog enigszins optimistisch dat er binnen afzienbare tijd een einde zou komen aan de surrealistische situatie waarin we ons bevinden. Vandaag heb ik dat optimisme nog nergens gezien.

2021 is een jaar dat mij heeft veranderd, en ik vermoed dat ik daarin niet alleen ben. Hoewel ik al ver voor de coronacrisis wist dat de wereld zoals die ons wordt voorgespiegeld door overheden en media niet de wereld is waarin we daadwerkelijk leven, heeft ook mijn wereldbeeld een transformatie ondergaan. Meer dan ooit besef ik dat het gevoel van veiligheid en zekerheid dat voor veel mensen het fundament onder hun bestaan vormt grotendeels op een illusie berust. Als gevolg daarvan is het mij pijnlijk duidelijk geworden dat de meeste mensen het niet waarderen wanneer je hen op dat feit attent maakt. Ik was nooit het soort persoon op wie het woord “normaal” van toepassing was, maar over het algemeen is dat iets waarmee te leven valt, zolang je maar wel voldoet aan de ongeschreven maatschappelijke eis om je ervoor te schamen en te proberen het te verbergen. Afwijken van de massa en dan ook nog het lef hebben om dat schaamteloos rond te bazuinen is een doodzonde. Het is niet eenvoudig vertrouwen te hebben in je medemens wanneer je je afvraagt of de doodnormale meneer voor je in de rij bij de supermarkt wellicht achter een van de twitteraccounts zit die je dood en verderf toewensen. Het is evenmin eenvoudig om de toekomst in te schatten wanneer je niet (meer) kunt vertrouwen op informatiebronnen die door de meeste mensen als onfeilbaar worden beschouwd.

Om deze reden zal ik geen verwachtingen uiten over het komende jaar. De waarheid is dat ook ik in een constante staat van afwachting verkeer. Wel zijn er een aantal dingen waar ik op hoop.

Ik hoop dat in 2022 alle ouderen en gehandicapten die woonachtig zijn in zorginstellingen het recht behouden naar buiten te gaan en hun familie en geliefden te zien (en aan te raken), zodat ik geen verhalen meer hoef te lezen zoals dat van Cees, die zichzelf op 87-jarige leeftijd van het leven beroofde door van negen hoog naar beneden te springen.

Ik hoop dat alle scholen open blijven, zonder mondkapjes of afstandsregels, zodat kinderen (die buitensporig de dupe zijn van het coronabeleid) niet op hoeven te groeien met het idee dat hun medemens gevaarlijk is.

Ik hoop dat ziekenhuizen hun beleid herzien, zodat niemand meer onnodig of alleen hoeft te sterven.

Ik hoop dat mensen zoals de inmiddels beruchte twittertrol Norbert Dikkeboom (maar ook @Doc_Box, Pieter Lekkerkerk etc.) eerlijk bij zichzelf te rade gaan waarom ze zo’n sterke en obsessieve behoefte voelen om tegenstanders van het coronabeleid te stalken en proberen kapot te maken. Ik hoop dat ze het probleem dat aan dit gedrag ten grondslag ligt verhelpen. Ik hoop dat ze vrede vinden.

Ik hoop dat iedereen die zich verzet tegen het coronabeleid van de regering en alles dat daaraan ten grondslag ligt het doel in het oog houdt en zich niet laat corrumperen door haantjesgedrag of commerciële overwegingen. Ik hoop 2022 af te sluiten zonder messen in mijn rug. Ik hoop dat dat ik weer verbinding vind met andere mensen, en redenen om hen te vertrouwen.

Ik hoop dat iedereen die de coronaregels netjes heeft opgevolgd en heeft meegewerkt aan het QR-beleid in de hoop dat alles weer “normaal” zou worden ondanks de huidige lockdown fijne feestdagen heeft gehad. Ik hoop dat ze hun familie en geliefden hebben gezien. Ik hoop ook dat deze mensen de tijd nemen om na te denken over de reden waarom alles nog steeds niet “normaal” is. Ik hoop dat ze, al is het maar een beetje, gaan begrijpen wat ik bedoel.

Ik hoop dat iedereen die zich het afgelopen jaar heeft laten vaccineren, zij het uit overtuiging of onder druk van familie of werkgever, ernstige bijwerkingen bespaard blijven. Ik hoop dat hun verhalen serieus genomen worden, mocht dat niet het geval zijn.

Ik hoop dat iedereen die diep in zijn of haar hart weet dat wat er momenteel gebeurt verkeerd is, overweegt te stoppen medewerking te verlenen. Ik hoop dat mensen in drommen de QR app van hun telefoons verwijderen. Ik hoop dat ik nooit meer foto’s hoef te zien van kinderen die zich na zwemles in november op straat moeten omkleden.

Ik hoop dat meer mensen de moed vinden om zich uit te spreken en iets te ondernemen. Ik hoop dat er volgend jaar weer sprake is van vrij toegankelijke oudejaarsfeesten die zo stampvol zijn dat ik, in de woorden van een inmiddels beruchte Belg, nog liever naalden in mijn ogen zou steken dan er naartoe te gaan.

Ik hoop dat iedereen vanavond doorbrengt met geliefden en daarbij geen rekening houdt met regels. Ik hoop dat het besef bij mensen terugkeert dat de staat geen enkel recht heeft om te bepalen hoeveel mensen wij ontvangen achter onze eigen voordeur.

Ik hoop dat de vijandigheid die ik het afgelopen jaar steeds sterker gevoeld heb, verdwijnt. Ik hoop dat er een moment komt waarop mensen mij weer de hand willen schudden, en mij weer als een persoon kunnen zien in plaats van slechts als houder van de “verkeerde” mening. Ik hoop dat we geen energie meer verspillen aan woede en polarisatie.

Ik hoop dat ik in 2022 mijn medemens weer terugvind, en dat iedereen die dit leest en die wens ook koestert mij daarbij helpt.

Ik heb vertrouwen in jullie. Gelukkig nieuwjaar.