Voorblad van het NIH-rapport ‘COVID-19 Vaccination & Communication

In december 2020 heeft het Amerikaanse NIH (National Insttitute of Health) een uitgebreid gedrags- en sociaal wetenschappelijk rapport vrijgegeven waarin aangegeven wordt hoe overheden wereldwijd de bevolking kunnen overhalen zich te laten vaccineren. Het rapport diende wereldwijd als richtsnoer hoe de vaccinatiegraad zo hoog mogelijk te krijgen.

Het rapport, dat leest als een handleiding, geeft strikte adviezen en richtlijnen.

Onder de kop ‘Creëer en verspreid berichten op maat van het beoogde publiek’ lezen we het volgende:

Effectieve communicatie gaat verder dan het verstrekken van nauwkeurige inhoud; het moet ook zijn afgestemd op de waarden en prioriteiten van de gemeenschap en afkomstig zijn van vertrouwde boodschappers. De enige manier om echt naar de gemeenschap te ‘luisteren’, is door samen COVID-19-vaccinatieberichten te ontwikkelen en te verspreiden door middel van zinvolle partnerschappen met vertrouwde informatiebronnen.

Naast het samenwerken met vertrouwde entiteiten en leiders tijdens het ontwikkelen van berichten, kunnen bepaalde communicatietactieken effectief blijken te zijn in verschillende communicatiecampagnes. Het kan bijvoorbeeld nuttig zijn om COVID-19-vaccinatie in te kaderen als een sociale norm die collectief gunstig en acceptabel is en om het idee te versterken dat vaccinatie een apolitieke, onpartijdige beslissing over de gezondheidszorg is.

Een ‘sociale norm die collectief gunstig en acceptabel is om het idee (!) te versterken dat vaccinatie een apolitieke, onpartijdige beslissing over gezondheidszorg is’. Nergens wordt hier de vaccinatie als gezondheidsbevorderend beschreven. Vaccineren is een ‘sociale norm’. Met andere woorden: je niet laten vaccineren is asociaal, en je wordt gestimuleerd degenen die zich niet laten vaccineren als asociaal te zien.

Promotiemateriaal, zoals ‘I got the shot’ (ik ben gevaccineerd)-stickers, kan helpen om vaccinatie als sociaal ondersteund gedrag te vestigen en het vaccinvertrouwen te vergroten door vaccinatiegedrag zichtbaarder te maken.

(Bumper)stickers om je vaccinatiestatus te bevestigen, en te laten zien dat je een sociaal persoon bent, in tegenstelling tot ongevaccineerde personen.

Ook geeft het rapport aan hoe om te gaan met mensen die geen boostershot willen doordat zij bijwerkingen hebben ervaren bij de eerste prik:

Communicatie inspanningen zullen duidelijk moeten maken dat individuen niet alleen het vaccin moeten starten, maar ook moeten terugkeren om op het juiste moment een nieuwe injectie te krijgen om volledig te worden gevaccineerd. Naast de logistieke complexiteit, zou het regime van twee doses kunnen bijdragen aan communicatieproblemen als individuen onaangename bijwerkingen ervaren als reactie op de eerste dosis, waardoor ze terughoudend zijn om de serie te voltooien.

Bijwerkingen zijn volgens dit rapport niet zorgwekkend vanwege de gezondheidsschade die ze opleveren, maar omdat het ‘individuen’ laat twijfelen of ze wel een boostershot willen.

Verder wordt een diepgaande marketingstrategie bevolen:

Top-line berichten moeten nauwkeurige vaccininformatie bevatten, de zorgen van mensen waar nodig erkennen en het vertrouwen en de acceptatie van vaccins vergroten. Op dit moment (vanaf december 2020) moet kritieke inhoud voor COVID-19-vaccinatieberichten de verzekering van de veiligheid en werkzaamheid van het vaccin bevatten, bewijs dat de voordelen van vaccinatie (dwz bescherming tegen het virus) opwegen tegen de risico’s, en een focus op de collectieve voordelen van een hoge vaccinatiegraad.

Het benadrukken van het belang van het voltooien van de vaccinreeks met twee doses zal ook van cruciaal belang zijn om therapietrouw te garanderen. Bovendien moeten berichten sociale normen voor vaccinatie vaststellen, bijvoorbeeld door de perceptie te vergroten dat leden van de sociale groep van plan zijn om te worden gevaccineerd of al zijn gevaccineerd, en moeten benadrukken hoe kudde-immuniteit als gevolg van een hoge vaccinatiegraad de gezondheid en het welzijn kan beschermen van anderen.

Steeds weer wordt erop gehamerd dat duidelijk moet worden gemaakt dat mensen die zich niet laten vaccineren uitgesloten zullen worden van de sociale groep. Uitsluiting is bewezen schadelijk voor het welzijn van mensen. Dit risico van uitsluiting werd en wordt ook duidelijk gemaakt aan kinderen: wanneer je je niet laat vaccineren hoor je er niet bij. Het is een wrede vorm van kindermishandeling die kinderen trauma’s voor de rest van hun leven kan geven.

Onder de kop ‘De terughoudendheid van vaccins voor en tijdens de uitrol aanpakken om het vertrouwen in het COVID-19-vaccin te versterken’.

Voorlichters moeten vermijden om degenen die alleen aarzelen om te vaccineren, maar niet helemaal tegen zijn, te groeperen met mensen die actief tegen alle vaccinatie zijn. Onderzoek naar vaccins voor kinderen suggereert dat er een kans is om mensen te beïnvloeden die aanvankelijk aarzelen om te vaccineren voordat hun opvattingen ingesleten raken. Daarom moet aarzeling vroeg in het uitrolproces van het vaccin worden aangepakt, omdat hoe langer mensen onzeker en bezorgd blijven, hoe kleiner de kans dat ze gevaccineerd worden.

Verschillende strategieën moeten worden toegepast op twijfelaars en op mensen die de vaccins geheel afwijzen. Pak de twijfelaars snel aan, voordat ze door de groep afwijzers zo beïnvloed worden dat hun ideeën ‘ingesleten’ raken en ze zich niet laten vaccineren.

Over ‘desinformatie’:

Antivaccinatiegroepen hebben politieke en sociale verdeeldheid aangewend om het vertrouwen in vaccins te verminderen, valse verhalen gepusht die de veiligheid en effectiviteit van vaccins in twijfel trekken, valse beweringen over nadelige resultaten verspreid en de risico’s van de ziekten gebagatelliseerd waartegen vaccins beschermen.

Hoewel onderzoek suggereert dat bepaalde tactieken de impact van verkeerde informatie effectief kunnen verminderen en dat debunking in bepaalde situaties kan werken, zijn preventieve maatregelen die ofwel voorkomen dat mensen in de eerste plaats worden blootgesteld aan verkeerde informatie ofwel hen in staat stellen verkeerde informatie te identificeren en te negeren wanneer ze hiermee geconfronteerd worden, zou de effectievere aanpak kunnen zijn.

De communicatiewetenschap geeft bijvoorbeeld aan dat het inenten van mensen tegen verkeerde informatie door hen te waarschuwen voor mogelijke blootstelling aan verkeerde informatie en het preventief weerleggen van de verkeerde informatie zou mensen psychologisch meer resistent kunnen maken tegen verkeerde informatie.

Zoals wij al eerder schreven wordt er gesproken over het inenten van de bevolking tegen ‘desinformatie’. Kort gezegd komt het erop neer dat de bevolking overspoeld moet worden met angst voor het virus, en sociale dwang om zich te laten vaccineren. Wanneer de informatie (lees: propaganda) langdurig en ononderbroken doorgaat zal elke negatieve berichtgeving door deze ‘inenting’ geneutraliseerd worden. Het spreken over ‘inenting’ geeft aan dat er geen enkel respect is voor de vrije keuze die ieder zou moeten hebben om zich wel of niet te laten vaccineren. De ‘inenting’ heeft tot resultaat dat mensen denken een vrije keuze te hebben, maar dat die vrije keuze er niet is: niet vaccineren is asociaal en heeft sociale uitsluiting tot gevolg.

Onder kop ‘Identificeer de behoeften en perspectieven van het beoogde publiek’:

Vaccinatiebeslissingen zullen gedeeltelijk afhangen van percepties over individuele en gemeenschapsrisico’s.

Zo kunnen jongvolwassenen zich minder zorgen maken over hun eigen gezondheid, maar meer gemotiveerd zijn om infectie bij oudere gezinsleden te voorkomen.

Voor sommigen kan het weer aan het werk gaan of het hervatten van sociale bijeenkomsten een motiverende factor zijn, terwijl oudere volwassenen en mensen met comorbide gezondheidsproblemen meer gemotiveerd kunnen zijn om hun eigen risico op ernstige ziekte of overlijden te verminderen.

Hier wordt openlijk en zonder enige terughoudendheid gezegd de nadruk te leggen dat op het feit dat wanneer je gevaccineerd bent je weer aan het werk kan en deel kan nemen aan sociale bijeenkomsten. Ook wordt er bevolen om jongeren te wijzen op hun verantwoording om infectie bij oudere gezinsleden te voorkomen. De eigen gezondheid is duidelijk van ondergeschikt belang.

Onder de kop ‘Kinderen en zwangere vrouwen’:

Hoewel klinische proeven aan de gang zijn, is de veiligheid en werkzaamheid van COVID-19-vaccins momenteel niet bekend bij kinderen en is deze nog niet getest bij zwangere vrouwen (!).

Voor deze groep moet de communicatie rekening houden met berichten die de bescherming van de eigen gezondheid en de gezondheid van de gemeenschap aanmoedigen, naast duidelijke berichten over veiligheid, voordelen en risico’s voor zowel de zwangere vrouw als haar ongeboren kind.

Kort gezegd: hoewel we niet weten of de vaccins veilig zijn voor kinderen en zwangere vrouwen, moeten we deze toch overhalen zich te laten vaccineren en de risico’s bagatelliseren.

De sociale norm wordt verderop in het rapport opnieuw benadrukt:

Inspanningen op het gebied van vaccincommunicatie moeten ook benaderingen omvatten die het krijgen van vaccinatie als een sociale norm vaststellen. Sociale normen, gedefinieerd als de normen waaraan de geschiktheid van bepaald gedrag wordt beoordeeld, zijn een krachtige vorm van contextuele invloed op menselijk gedrag.

Sociale normen worden sterker beïnvloed door de opvattingen en het gedrag van een netwerk van gelijken dan door deskundig advies . Interventiestrategieën gericht op het wijzigen van sociale normen kunnen de beslissing om te vaccineren positief beïnvloeden. Dergelijke interventiestrategieën kunnen promotiemateriaal omvatten dat groepsdruk oproept om te vaccineren (bijv. ‘Ik heb de kans gekregen’-stickers die lijken op ‘ik heb gestemd’-stickers of ‘deel uw vaccinatie-ervaring’-campagnes).

Dit type strategie communiceert niet alleen trots op het gedrag, bevestigt gezondheidswaarden en ondersteunt het zelfbeeld als een bijdragende burger, maar heeft ook een “normerende” functie die profiteert van het vermijden van spijt. Het doel van dit soort communicatie is om duidelijk te maken dat vaccineren algemeen geaccepteerd en toegepast wordt, en dat niet deelnemen aan het gedrag sociale sancties tot gevolg kan hebben (!!).

Dit is manipulatie in zijn hevigste vorm: niet deelnemen aan het gedrag kan sociale sancties tot gevolg hebben: uitsluiting van toegang tot de groep, een verbod om horeca, concerten etc. te betreden, het zijn allemaal manipulatieve acties die recht ingaan tegen de mensenrechten en de grondwet.

Je kan je afvragen waarom als reden om je te laten vaccineren niet uitsluitend op de voordelen voor de gezondheid wordt gewezen, namelijk om te voorkomen dat je geïnfecteerd raakt met een potentieel ernstig en dodelijk virus.

Het antwoord is gebleken en ligt voor de hand: het virus is slechts in 0,23% van de gevallen dodelijk. Voorts betreft het in de meeste gevallen ouderen en mensen met onderliggend lijden. Omdat de meeste mensen slechts milde of geen klachten ervaren bij infectie met het virus, is een massale inenting niet nodig voor de volksgezondheid.

Alleen al het feit dat een rapport (handleiding) wordt opgesteld over hoe mensen te manipuleren zich te laten inenten roept vragen op over de werkelijke motivatie van de uitrol van een experimenteel vaccin.

Niet eerder sinds de Tweede Wereldoorlog zijn bevolkingen op deze wijze onder druk gezet en gemanipuleerd om een medisch experimentele behandeling te ondergaan en grote groepen mensen uit te sluiten die afwijken van de massa.

Nederland

De bovenstaande handleiding kunnen we één op één op het beleid in Nederland leggen. Vanaf het begin was duidelijk dat protesten tegen het beleid van dwang, angst en uitsluiting geen enkele zin hadden. Er moest massaal gevaccineerd worden. Met gezondheid had het nooit wat te maken. Beleidsmakers en uitvoerders van het beleid zijn duidelijk aan de hand van bovenstaande handleiding getraind om de burgers te manipuleren, dwingen an angst aan te jagen. Niet alleen angst voor het virus, maar ook en vooral angst om buitengesloten te worden.

De campagne ‘Stroop je mouw op’ was daar een treffend voorbeeld van.

Oekraïne

Ook t.a.v. de oorlog in Oekraïne worden gelijke technieken gebruikt: wanneer je mening afwijkt van de groep (lees: het overheidsnarratief) loop je risico als asociaal gezien te worden en uit te worden gesloten van de maatschappij.

Er vond en vindt een wereldwijde misdaad tegen de menselijkheid plaats die nog nooit op dergelijke schaal heeft plaastsgevonden.

Delen op sociale media