DZN Media doet een uitgebreid onderzoek naar de loopbaan van dr. Anthony Fauci, de medische topadviseur van de President van de Verenigde Staten en directeur van het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID). Fauci verwierf tijdens de coronacrisis een zekere mate van bekendheid en zelfs verering, maar hoeveel invloed heeft deze man eigenlijk? Hoe functioneren de instituten waarvoor hij werkzaam is en hoe verhouden deze zich tot de farmaceutische industrie? DZN neemt een kijkje in de geschiedenis van de “COVID-tsaar”.

Een onderzoek in delen waaraan regelmatig een deel zal worden toegevoegd.

Deel 2:

Fauci’s oorlog tegen hydroxychloroquine


Op 13 december 2020 nam de Limburgse huisarts Rob Elens plaats aan tafel bij de Buitenparlementaire Onderzoekscommissie (BPOC2020). Hij was die dag naar Leiderdorp gekomen omdat hem, in zijn eigen woorden, “iets heel vreemds was overkomen.” Zo’n negen maanden eerder, in maart, had Elens geconstateerd dat de eerste golf van het coronavirus in Limburg een stijging veroorzaakte in het aantal consulten dat hij per dag afnam, en dat een relatief hoog aantal van deze patiënten in het ziekenhuis werd opgenomen en overleed. Geschrokken door deze ontwikkeling besloot hij vervolgens op zoek te gaan naar een middel dat coronapatiënten zou kunnen helpen. “Ik ben op een gegeven moment getipt door een vriend op het Zelenko-protocol,” vertelde Elens aan de BPOC2020. “Een huisarts uit New York had drie middelen gebruikt bij coronapatiënten en veel succes geboekt. Ik heb toen om deze middelen gevraagd bij de apotheek. Ik heb toen gevraagd of er een protocol kon worden opgesteld. Het antwoord was ja.”

Zelenko-protocol
De New Yorkse huisarts Dr. Vladimir (Zev) Zelenko had in april een onderzoek uitgevoerd naar de resultaten van een behandeling voor coronapatiënten met zink, een lage dosering hydroxychloroquine (HCQ) en azitromycine. Hij borduurde voort op een onderzoek door de Franse arts Dr. Didier Raoult, die in maart 2020 een voorlopig rapport had gepubliceerd over 36 patiënten die hij succesvol had behandeld met hydroxychloroquine. Het is essentieel om te vermelden dat het hier ging om lage doseringen van het middel hydroxychloroquine, en dat de behandeling vroeg in het ziekteproces gestart werd.

Elens stelde samen met de apotheek een protocol op voor de behandeling van coronapatiënten in zijn praktijk met de door Zelenko geadviseerde middelen. Een voorwaarde was wel dat patiënten eerst positief getest moesten worden op het coronavirus. Omdat de GGD volgens Elens erg traag was, besloot hij toestemming te regelen om zelf PCR-testen bij zijn patiënten af te nemen. Vervolgens werd het protocol aangeboden aan positief geteste patiënten. Elens vertelde hierover aan de BPOC2020 het volgende:

“De eerste patiënt was een man van 86. Zijn temperatuur was 38,9, zijn pols was 136 en zijn saturatie 86%. Deze man lag rillend in bed. Hij had al een aantal keer contact gehad met de huisartsenpost. Hij wilde niet naar het ziekenhuis, aangezien de kans op overlijden in het ziekenhuis 50% was (van de 25 patiënten die ik heb ingestuurd, zijn er 12 overleden. Dit betrof allemaal mensen van 80 jaar of ouder). De meeste mensen met dezelfde waarden als deze man worden naar het ziekenhuis doorgestuurd. Ik heb de therapie gestart. Die bestond uit zinkorotaat 40 mg 3x per dag, azitromycine 500 mg 1x per dag gedurende 3 dagen, en hydroxychloroquine 200 mg 3x per dag gedurende 4 dagen. Ik heb deze man iedere dag bezocht. Na één dag lag hij nog in bed. De tweede dag zat hij aangekleed op de bank. Dit bleef zo op dag drie en vier. Dit was een ernstig zieke, hoog-risico patiënt met een snelle hartslag en lage zuurstofsaturatie. Ik heb tien patiënten op deze manier behandeld. Zij waren allemaal binnen vier dagen beter. Mijns inziens kan dat geen toeval zijn.”

Huisarts Rob Elens bij de BPOC2020

Kwalijke zaak
Gemotiveerd door het succes van de behandeling nam Elens een video op waarin hij vertelde over het protocol en het middel hydroxychloroquine in het bijzonder. Deze video ging in korte tijd viraal. Het optimisme van Elens was echter van korte duur. “Ik werd gebeld door een collega die zei dat ik de inspectie [de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ)] moest bellen. Dat heb ik gedaan. Er werd mij verteld dat ik moest ophouden met deze ‘kwalijke zaak.’ Ik gebruikte namelijk off-label geneesmiddelen.”

Off-label gebruik van geneesmiddelen houdt in dat geneesmiddelen worden voorgeschreven buiten de geregistreerde indicatie zoals in Nederland vastgelegd door het Farmaceutisch Kompas. Dit is toegestaan onder bepaalde voorwaarden, zoals overleg met de patiënt en de apotheker. Gezien het feit dat hydroxychloroquine een middel is dat normaal gesproken wordt voorgeschreven tegen aandoeningen zoals malaria (waarover later meer), is het gebruik bij COVID-19 dus off-label.

“Slechts anderhalf uur na mijn gesprek met de inspectie stond dit al op NOS.nl,” zei Elens geïrriteerd. “Ik ben zeer boos over deze gang van zaken, aangezien ik alleen mensen heb geholpen. Het was mijn bedoeling om het protocol onder de aandacht te brengen.”

Samen met zijn apotheker schreef Elens een uitgebreide brief aan de IGJ waarin zij duidelijk uiteenzetten dat zij het niet met hun oordeel eens waren. Vervolgens vond er een gesprek plaats met de inspectie, dat volgens Elens vriendelijk was van toon, maar geen resultaat opleverde. De IGJ bleef bij hun standpunt dat het off-label gebruik van geneesmiddelen niet gewenst was omdat er geen sprake was van een professionele richtlijn. Elens was zeer verbolgen over deze gang van zaken. “Ik moest op condoleancevisite bij een vrouw wier echtgenoot was overleden omdat ik hem niet op de gewenste manier mocht behandelen. Ik heb haar verhaal aangehoord. Ik dacht toen bij mezelf, ‘dit overkomt mij niet meer.’ Het heeft mij gesterkt in de strijd om dit geneesmiddel.”

Die strijd was ten tijde van Elens’ bezoek aan de Buitenparlementaire onderzoekscommissie nog lang niet voorbij. Ondanks de reprimande van de IGJ ging hij door met het voorschrijven van hydroxychloroquine en later ook ivermectine (waarover in een later artikel meer). Dit kwam hem in maart 2021 op een waarschuwing te staan dat hij een boete kon krijgen die zeer hoog kon oplopen. Elens is echter geenszins de enige arts met soortgelijke ervaringen na het gebruik van hydroxychloroquine. Het blijkt dat dit middel al sinds zeer vroeg in de coronacrisis heimelijk maar georganiseerd onder vuur lag van overheidsinstanties en de farmaceutische industrie. Eén van de belangrijkste aanjagers van deze ‘oorlog’ tegen hydroxychloroquine was de hoofdpersoon van deze artikelenreeks: Dr. Anthony Fauci.

Hydroxychloroquine: een overzicht
In maart 2020, in dezelfde periode waarin Elens het protocol met hydroxychloroquine ontdekte, zei dr. Anthony Fauci tijdens een persconferentie onomwonden tegen journalisten dat het middel niet geschikt was als medicijn tegen COVID-19. Zij hadden hem gewezen op de stijgende vraag naar HCQ en de groeiende hoeveelheid artsen die zeiden bewijs te hebben dat het middel effectief was. “Het bewijs waarover u het heeft is anekdotisch,” zei Fauci stellig.

Het feit dat deze personen in staat zijn om zelfs bekende en gerespecteerde wetenschappelijke tijdschriften zover te krijgen dat ze frauduleuze onderzoeken publiceren om de reputatie van een effectief en bovendien zeer betaalbaar middel te besmeuren zegt veel over de manier waarop de Westerse maatschappij op dit moment opereert

In de Verenigde Staten was de discussie omtrent hydroxychloroquine kort daarvoor losgebarsten, aangejaagd door het feit dat de toenmalige president Donald Trump zijn steun had uitgesproken voor het gebruik van het middel. Hij zei er bij de Food and Drug Administration (FDA) op te hebben aangedrongen dat eventuele barrières om het middel bij coronapatiënten te krijgen moesten worden geëlimineerd. FDA-commissaris Stephen Hahn bevestigde dat Trump de FDA had verzocht om hydroxychloroquine nader te onderzoeken als middel tegen COVID-19, maar benadrukte dat dit in de setting van een klinisch onderzoek diende te gebeuren.

Op het moment dat hydroxychloroquine ten tonele verscheen, werd het al meer dan 65 jaar gebruikt, in de meeste gevallen tegen malaria. Het middel is geïnspireerd door de werking van kinine, een stof die gewonnen wordt uit de schors van de zogenoemde kinaboom. Die schors werd al eeuwenlang gebruikt als middel tegen malaria. De Duitse wetenschapper Johann (Hans) Andersag synthetiseerde samen met collega’s bij het farmaceutische bedrijf Bayer in 1934 het molecuul chloroquine (CQ). Hoewel dit toentertijd te toxisch werd bevonden, creëerden Amerikaanse wetenschappers kort daarop het aanverwante molecuul hydroxychloroquine, dat minder toxisch was en daarom in 1955 als alternatief voor chloroquine werd aangedragen. Het remt ontstekingen en doodt ook bepaalde bacteriën en parasieten. Het middel werd decennia lang veilig geacht en stond zelfs lange tijd op de lijst van de World Health Organization (WHO) met essentiële medicijnen tegen onder andere artritis, lupus en malaria. Het gebruik is in veel gevallen langdurig. In verschillende landen ter wereld waar malaria veelvuldig voorkomt, zoals India en verscheidene landen in Afrika, wordt HCQ profylactisch gebruikt. Het Amerikaanse Centers for Disease Control (CDC) beveelt profylactisch gebruik van hydroxychloroquine aan voor mensen die naar landen reizen waar malaria veel voorkomt en geeft aan dat het middel veilig is bevonden voor volwassenen, kinderen van alle leeftijden, zwangere vrouwen en moeders die borstvoeding geven.

Dr. Fauci, de Bill & Melinda Gates Foundation (BMGF) en de WHO hebben een significant aantal studies gefinancierd waarin frauduleuze protocollen werden gebruikt om te “bewijzen” dat HCQ gevaarlijk was

Het gebruik van hydroxychloroquine en het middel chloroquine, waarvan het is afgeleid, bij infecties met coronavirussen gaat eveneens verder terug dan 2020. In 2004 bleek al uit onderzoek dat chloroquine effectief was tegen Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS), een ziekte die wordt veroorzaakt door een coronavirus. In 2005 publiceerde de CDC een studie waarin geconcludeerd werd dat chloroquine sterke antivirale effecten had bij SARS-infecties en waarin gesuggereerd werd dat het middel zowel profylactisch als therapeutisch zou kunnen werken. Daarnaast bleek tien jaar later, in 2014, dat chloroquine eveneens effectief was tegen Middle Eastern Respiratory Syndrome (MERS), dat eveneens door een coronavirus wordt veroorzaakt.

Het eerdere succes van (H)CQ bij het behandelen van coronavirusinfecties zette artsen over de hele wereld ertoe aan om het middel in te zetten tegen COVID-19, de ziekte veroorzaakt door het nieuwe coronavirus. De eerder genoemde Dr. Raoult en Dr. Zelenko waren daarin geenszins de enigen. Ook dr. Harvey Risch, een vooraanstaand professor in Epidemiologie, publiceerde een uitgebreide studie dat HCQ veilig en effectief was, vooral wanneer het in het begin van het ziekteproces wordt toegediend. Baylor University – professor dr. Peter McCullough publiceerde eveneens een artikel met soortgelijke resultaten. Studies die aantoonden dat HCQ effectief is tegen de symptomen van COVID-19 vonden plaats in China, Frankrijk, Saudi Arabië, Iran, Italië, India, New York, Michigan en Brazilië. (Bron: Robert F. Kennedy, The Real Anthony Fauci)

Fauci’s oorlog tegen hydroxychloroquine
De ontdekking van hydroxychloroquine als middel tegen COVID-19 was op zijn zachtst gezegd tegen de zin van Dr. Anthony Fauci. De National Institutes of Health (NIH), waarvoor hij al sinds 1984 werkzaam is als directeur van de National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), speelt al sinds de uitbraak van SARS een essentiële rol in onderzoek naar coronavirussen. Tussen de uitbraak van SARS in 2004 en februari 2020 spendeerde de NIH bijna 700 miljoen USD aan coronavirusonderzoek. Bovendien heeft de NIH zo’n 6 miljard USD geïnvesteerd in het coronavaccin van farmaceut Moderna alleen. Volgens Public Citizen hebben federale wetenschappers een essentiële rol gespeeld bij de ontwikkeling van Moderna’s coronavaccin. Fauci, en meerdere mensen die onder hem werken, hebben daardoor een duidelijk financieel belang bij de coronavaccins. Het bestaan van een middel zoals hydroxychloroquine, een oud middel waarvan het patent is verlopen, vormde daardoor een bedreiging voor mensen zoals Fauci en de farmaceutische industrie. Zonder EUA zouden de coronavaccins namelijk de reguliere testen moeten ondergaan, een proces dat meestal jaren duurt. Bovendien was het succes van hydroxychloroquine, dat ongeveer 10 USD per kuur kost, nadelig voor de winst die werd geboekt met het door Fauci bewierookte middel remdesivir, dat meer dan 3000 USD per kuur kost (en dat bovendien rampzalige gevolgen kan hebben, waarover in een later artikel meer).

Tegen het einde van maart 2020, nadat president Trump zijn steun voor gebruik van het middel had uitgesproken, doneerden meerdere grote farmaceutische bedrijven, waaronder Bayer en Sanofi, gezamenlijk zo’n 63 miljoen doses hydroxychloroquine en 2 miljoen doses chloroquine aan de Strategic National Stockpile. Dit is in feite een voorraad medicijnen en vaccins die wordt gebruikt als reserve in het geval van grootschalige medische noodgevallen (zoals COVID-19). Het is onderdeel van de Biomedical Advanced Research and Development Authority (BARDA), een onderdeel van het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid (HHS). Dr. Rick Bright, die destijds de directeur van BARDA was, beweerde later dat de medicijnen “potentieel dodelijk” waren, dat hij het Amerikaanse volk ertegen moest beschermen, en dat hij zijn baan had verloren omdat hij weigerde mee te gaan in de steun van Trump voor de middelen. Trump zei volgens CNN enkel dat hij nog nooit van Dr. Bright had gehoord.

De ontdekking van hydroxychloroquine als middel tegen COVID-19 was op zijn zachtst gezegd tegen de zin van Dr. Anthony Fauci

De Stockpile werd officieel nutteloos toen de FDA op 15 juni 2020 besloot om de Emergency Use Authorization (EUA) voor het gebruik van hydroxychloroquine en chloroquine bij COVID-19 in te trekken. De medicijnwaakhond deelde mede dat zij had vastgesteld dat HCQ en CQ “waarschijnlijk niet effectief zijn bij de behandeling van COVID-19.” Daarnaast stelde zij dat de potentiële voordelen van de middelen in het licht van “ernstige cardiovasculaire bijwerkingen” niet langer opwogen tegen de risico’s. Men kan zich afvragen of de EUA voor de coronavaccins in dat geval niet ook had moeten worden ingetrokken, maar dat is een vraag voor een later moment. Voor dit moment volstaat het om te zeggen dat de FDA zich bij het terugtrekken van de EUA baseerde op door overheden en de farmaceutische industrie gefinancierde klinische proeven, waarvan inmiddels bekend is dat ze frauduleus waren.

Frauduleuze studies en dodelijke doseringen
Dr. Fauci, de Bill & Melinda Gates Foundation (BMGF) en de WHO hebben een significant aantal studies gefinancierd waarin frauduleuze protocollen werden gebruikt om te “bewijzen” dat HCQ gevaarlijk was. De Britse overheid financierde bijvoorbeeld samen met Wellcome Trust (oftewel farmaceut GlaxoSmithKline) en de BMGF de zogenoemde Recovery trial, waaraan ruim 1000 bejaarde patiënten in ziekenhuizen in Engeland, Wales, Ierland en Schotland deelnamen. Aan de door de WHO gefinancierde Solidarity trial namen 3,500 patiënten in 400 ziekenhuizen in 35 landen deel. Echter, beide onderzoeken bleken te werken met doseringen die significant hoger waren dan de standaard aanbevolen dosering van hydroxychloroquine. Een andere studie, gepubliceerd in het medische tijdschrift The Journal of the American Medical Association (JAMA), gebruikte eveneens een veel te hoge dosering van het middel chloroquine (1200 mg per dag). Tijdens dit onderzoek overleden zodanig veel patiënten dat de studie moest worden stopgezet. Hoewel de verantwoordelijken voor de Recovery en Solidarity trials hiervan op de hoogte moeten zijn geweest, werden de doseringen in deze onderzoeken niet verlaagd. Bovendien werd in alle door de WHO, de NIH en de BMGF gefinancierde studies het belangrijke feit genegeerd dat HCQ en CQ voornamelijk effectief zijn wanneer ze vroeg in het ziekteproces worden toegediend.

De genadeklap voor HCQ en CQ kwam echter in de vorm van twee studies gepubliceerd in de wetenschappelijke tijdschriften The Lancet en de New England Journal of Medicine (NEJM) op respectievelijk 1 en 22 mei 2020. Beide studies maakten gebruik van data afkomstig van Surgisphere Corporation, een medisch bedrijf dat beweerde te beschikken over een database met de medische informatie van 96,000 patiënten in meer dan 600 ziekenhuizen wereldwijd. Het bedrijf stelde dat zij de data van honderden ziekenhuizen hadden geanalyseerd waar coronapatiënten met HCQ en CQ waren behandeld. Beide medische tijdschriften publiceerden onderzoeken van Surgisphere. Het artikel in The Lancet stelde dat uit de data van Surgisphere bleek dat HCQ hartsterfte onder coronapatiënten verhoogde. Dit artikel was de motivatie die de FDA aanvoerde toen zij de EUA voor HCQ terugtrok, en de WHO en het Verenigd Koninkrijk beëindigden hun proeven met hydroxychloroquine eind mei. Als gevolg van de commotie omtrent de studies werd het gebruik van hydroxychloroquine bij COVID-19 ook in veel Europese landen verboden. De discussie bleek echter verre van over toen 200 onafhankelijk wetenschappers erachter kwamen dat beide onderzoeken gebaseerd waren op data uit een database die niet bleek te bestaan. Kort daarna verdween Surgisphere van het internet, en de oprichter ervan, Sapan S. Desai, verdween van zijn baan in een ziekenhuis in Chicago (bron: Robert F. Kennedy, The Real Anthony Fauci). Zowel The Lancet en de NEJM trokken hun artikelen hierop terug. De schade bleek echter onomkeerbaar; de associatie van HCQ met zogenoemde harttoxiciteit is inmiddels vastgebakken in het publieke bewustzijn. Bovendien hebben noch de auteurs van de artikelen, noch de medische tijdschriften zelf ooit uitleg gegeven over wie hen op het idee heeft gebracht om artikelen te publiceren die gebaseerd waren op een database die niet bestond.

Fauci greep de publicatie van de studies onmiddellijk aan om publiekelijk mede te delen dat “de wetenschappelijke data erg duidelijk zijn over het gebrek aan effectiviteit van hydroxychloroquine.” Hij herhaalde eveneens dat de kans op bijwerkingen zoals hartaandoeningen groot is. Ook nadat de grootschalige fraude bekend werd, heeft hij deze leugen nooit gecorrigeerd. De fraude met de Surgisphere database is daarnaast nooit officieel onderzocht en wordt tot op de dag van vandaag door dr. Fauci en de gehele medische gemeenschap genegeerd. Ook de FDA leek geen reden te zien om de terugtrekking van de EUA voor HCQ te herzien.

Patroon
Dit artikel beschrijft geenszins alle details van de frauduleuze gang van zaken rondom hydroxychloroquine. Het maakt hopelijk wel duidelijk dat de Amerikaanse overheid en haar hoge functionarissen, zoals dr. Fauci, verwikkeld zijn in een afhankelijkheidsrelatie met de farmaceutische industrie en grote investeerders zoals de Bill & Melinda Gates Foundation. Het feit dat deze personen in staat zijn om zelfs bekende en gerespecteerde wetenschappelijke tijdschriften zover te krijgen dat ze frauduleuze onderzoeken publiceren om de reputatie van een effectief en bovendien zeer betaalbaar middel te besmeuren zegt veel over de manier waarop de Westerse maatschappij op dit moment opereert. Dit is bovendien ook geen nieuw fenomeen; in 2004 stelde The Lancet – redacteur Richard Horton al dat “medische tijdschriften zijn verworden tot informatiewitwasoperaties voor de farmaceutische industrie.” Personen zoals dr. Anthony Fauci staan symbool voor de corruptie die van het coronavirus zo’n polariserende en ontwrichtende gebeurtenis hebben gemaakt.

Hoeveel kwetsbare coronapatiënten gered hadden kunnen worden zonder de smeercampagne van Fauci en consorten is op dit punt nog onmogelijk vast te stellen. Wat wel vast te stellen valt, is het feit dat huisarts Rob Elens het wellicht niet bij het juiste eind had toen hij zei dat hem iets heel vreemds was overkomen. De gang van zaken rondom hydroxychloroquine is misschien schokkend voor degene die zich er gedetailleerd in verdiept, maar is ook duidelijk onderdeel van een manier van zaken doen die al veel ouder is dan de meeste mensen weten. In die zin is het misschien dus toch niet zo vreemd.

De volgende keer: Fauci, ivermectine en remdesivir

Lees ook deel 1: Dr. Anthony Fauci: de Covid-Tsaar – intro

Delen op sociale media