Door: Jade Kuit.

In september 2021 kwam de populaire Amerikaanse talkshow-host Joe Rogan in de media onder vuur te liggen. Het was niet de eerste keer dat Rogan, wiens talkshow The Joe Rogan Experience zeer populair is onder politiek conservatieven en overheidscritici, bekritiseerd werd om zijn visie op de coronapandemie. Hij is al sinds eind 2020 publiekelijk kritisch op het overheidsbeleid ten aanzien van het nieuwe coronavirus. Deze keer was er echter een zeer specifieke reden voor de media om Rogan aan de schandpaal te nagelen: hij had zijn Instagramvolgers in een video verteld dat hij zijn besmetting met het coronavirus had behandeld met een antiparasitair middel: ivermectine. De Amerikaanse nieuwswebsite NPR omschrijft ivermectine in haar artikel over het voorval als een diergeneesmiddel bedoeld voor gebruik bij koeien en paarden. “Hoewel een versie van het medicijn soms aan mensen wordt voorgeschreven voor hoofdluis of huidaandoeningen, is de formule voor dierlijk gebruik veel geconcentreerder,” aldus NPR. Reguliere media en fanatieke voorstanders van het coronabeleid herhaalden de omschrijving van ivermectine als een ontwormingsmiddel voor paarden veelvuldig, en zelfs de Food and Drug Administration (FDA) droeg bij aan dit beeld door te twitteren: “Je bent geen paard. Je bent geen koe. Serieus, iedereen. Stop hiermee.” De medicijnwaakhond publiceerde eveneens een waarschuwing over het gebruik van ivermectine, die veelvuldig door de media werd aangehaald.

Ook in Nederland geldt het gebruik van ivermectine voor de behandeling van COVID-19 als controversieel. De actiegroep Algemene Nederlandse Burger Belangenvereniging (ANBB) en de stichting Zelfzorg COVID-19, een initiatief waarbij ook de in ons vorige artikel genoemde huisarts Rob Elens betrokken was, kondigden in januari 2021 aan gerechtelijke stappen te overwegen om de Stichting Werkgroep Antibiotica Beleid (SWAB) ertoe aan te zetten positief te adviseren over ivermectine bij het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG). De discussie omtrent het middel was toen ook in Nederland reeds in alle hevigheid losgebarsten. Ook in ons land werd de suggestie dat het om een ontwormingsmiddel voor paarden zou gaan gretig herhaald door nieuwssites als NU.nl en werden (en worden) voorstanders van het middel bespot en weggezet als idioten en antivaxxers. Zoals gebruikelijk is de journalistiek van de reguliere media over dit onderwerp wederom betreurenswaardig ongenuanceerd, en wel in zulke hoge mate dat wij ons niet kunnen onttrekken aan de indruk dat er opzettelijk verwarring gecreëerd wordt.

In dit artikel zullen wij de feiten rondom ivermectine zoals wij die hebben vastgesteld uiteenzetten. Zoals zal blijken is tegen het gebruik van dit middel, net zoals tegen het gebruik van hydroxychloroquine, een wereldwijde en zeer strategische smeercampagne gevoerd. Onder andere Anthony Fauci, de sleutelfiguur in deze serie artikelen, en zijn National Institutes of Health (NIH) zijn hierbij wederom zeer nauw en actief betrokken geweest, en hebben de beschikbare informatie over ivermectine opzettelijk vertroebeld en daarmee het beleid op een oneigenlijke manier beïnvloed.

Ivermectine: wat is het?
Ivermectine is een antiparasitair middel dat in de late jaren 1970 ontdekt werd door wetenschappers van het Kitasato Instituut in Tokyo, Japan. Zij ontwikkelden het middel in samenwerking met het bekende farmaceutische bedrijf Merck. Aanvankelijk werd het geïntroduceerd als een diergeneesmiddel ter bestrijding van een verscheidenheid aan parasieten in vee en gezelschapsdieren, en in die zin spreken de media dus de waarheid wanneer ze spreken van een ontwormingsmiddel voor paarden; dat is inderdaad een gebruikelijke toepassing. Het is onder andere effectief tegen de meeste darmwormen, longwormen, mijten en teken en is een veelgebruikt middel in de agrarische sector. Maar, zo schreven onderzoekers van het Kitasato Instituut in 2011, ivermectine bleek ook voor gebruik bij mensen een “wondermiddel.” In 1988 werd het voor het eerst gebruikt voor de behandeling van onchocerciasis (ook bekend onder de naam rivierblindheid), een tropische parasitaire infectieziekte waarbij een worm symptomen aan de huid en ogen veroorzaakt. Wanneer de ziekte onbehandeld blijft, wordt ongeveer de helft van de patiënten blind. In de vroege jaren zeventig was de ziekte endemisch in 34 landen, vooral in Afrika. De World Health Organisation (WHO) schatte het aantal besmette mensen wereldwijd destijds op 17,7 miljoen, waarvan 270.000 volledig blind waren. Ivermectine bleek een ideaal middel omdat het, naast zeer effectief, ook zeer veilig bleek en door de meeste patiënten goed getolereerd werd. Ook was het gemakkelijk toepasbaar. Ivermectine werd na 1988 al snel het standaard behandelplan van de Onchocerciasis Control Programme (OCP), een organisatie ter bestrijding van rivierblindheid opgericht door de Verenigde Naties. Dankzij dit middel slaagde de organisatie erin om de prevalentie van de ziekte aanzienlijk terug te dringen, een succesverhaal waarover de Wereldbank – een onderdeel van de OCP – in 2014 nog een trots artikel plaatste.

Ivermectine is sinds 1996 door de FDA goedgekeurd voor gebruik bij mensen, en net als hydroxychloroquine staat het al jaren op de lijst van de WHO met essentiële medicijnen. Naast rivierblindheid is het ook effectief tegen strongyloidiasis (ringworm), ascariasis (spoelworm), cutane larva migrans (mijnworm), filariasis (draadworm), gnathostomiasis (rondworm), en trichuriasis (zweepworm), maar ook tegen infecties met luizen en scabiës (schurft). In 2015 ontvingen William C. Campbell en Satoshi Omura de Nobelprijs voor fysiologie of geneeskunde voor hun ontdekking van ivermectine.

Bewijs voor effectiviteit tegen COVID-19
De suggestie van het gebruik van ivermectine bij coronavirusbesmettingen werd in april 2020 voor het eerst onder de wereldwijde aandacht gebracht door onderzoekers van de Australische universiteiten van Monash en Melbourne en het Royal Melbourne Hospital. Zij publiceerden toen een artikel waarin zij stelden dat zij een studie hadden uitgevoerd waarin het middel het coronavirus binnen 48 uur in celculturen had vernietigd. Hoofdonderzoeker dr. Kylie Wagstaff zei destijds dat “zelfs een enkele dosis alle virale RNA uit een celcultuur kon verwijderen.” Inmiddels is het artikel over de studie op de website van Monash University voorzien van een update waarin gesteld wordt dat het bestaande bewijs voor ivermectine ontoereikend is, dat verder onderzoek noodzakelijk is, en dat artsen niet geacht worden het te gebruiken buiten klinische proeven. Dat verandert echter niets aan de conclusies van het onderzoek.

De Australische studie leidde ertoe dat de regering van Peru ivermectine op 8 mei 2020 opnam in haar nationale richtlijnen voor de behandeling van COVID-19. Dit leidde tot december 2020 tot een zeer significante afname van de oversterfte in het land – deze werd veertien keer minder in de regio’s waar de overheid het middel effectief beschikbaar stelde. Na 1 december 2020, toen het gebruik van ivermectine door een nieuwe president aan banden werd gelegd, nam de oversterfte weer toe – met dertien maal.

In de zomer van 2020 voerde de Argentijnse Dr. Hector Carvallo een gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde proef uit met ivermectine als profylactisch middel, die suggereerde dat het middel 100 procent effectief was in het voorkomen van COVID-19. In december 2020 produceerde een observationele studie van onderzoekers in Bangladesh soortgelijke resultaten.

In het najaar van 2020 bleek uit een artikel van de Franse arts dr. Charlotte Bernigaud dat in een Frans verzorgingstehuis alle bewoners een uitbraak van COVID-19 hadden overleefd, zeer waarschijnlijk omdat ze kort daarvoor met ivermectine waren behandeld voor een uitbraak van schurft. Slechts zeven bewoners en vier personeelsleden werden ziek, en zij hadden een mild ziekteverloop. Niemand hoefde te worden opgenomen in het ziekenhuis.

In november 2020 achtte de Front Line COVID-19 Critical Care Alliance (FLCCC), een organisatie van artsen over de hele wereld die onderzoek doet naar behandelingsprotocollen voor COVID-19, het bewijs voor de effectiviteit van ivermectine voldoende om het middel aan hun protocollen toe te voegen. De FLCCC werd in maart 2020 opgericht door Dr. Paul Marik, het hoofd van intensive care geneeskunde aan de Eastern Virginia Medical School. Hij stelde destijds een team samen van welbekende en veelvuldig gepubliceerde professors in intensive care geneeskunde om hem te helpen in zijn zoektocht naar alle mogelijke behandelmethoden voor het nieuwe coronavirus. Zij publiceerden hun eerste protocollen in april 2020. Tot op de dag van vandaag publiceren zij recent onderzoek naar de behandeling van COVID-19 met ivermectine op c19ivermectin.com.

In januari 2021 publiceerde The Lancet een artikel waarin geconcludeerd werd dat het gebruik van ivermectine binnen 72 uur na het begin van coronasymptomen door patiënten die niet ernstig ziek waren weliswaar niet leidde tot minder positieve PCR-testen, maar de symptomen wel aanzienlijk verminderde. De auteurs gaven aan dat verder onderzoek wenselijk was. Een in maart 2021 gepubliceerde studie van Dr. Peter McCullough en 57 andere artsen uit verschillende landen stelde dat een door hen getest behandelingsprotocol de ziekenhuisopnames en sterfte met respectievelijk 87,6 en 74,9 procent verminderde.

Ook de Buitenparlementaire Onderzoekscommissie 2020 heeft verhoren afgenomen met personen die voor COVID-19 met ivermectine waren behandeld en daarmee goede resultaten hadden geboekt. Deze verhoren zijn nog altijd terug te vinden op bpoc2020.com/verhoren, onder de datum 12 december 2021.

Dr. Pierre Kory, de directeur van de FLCCC, getuigde in december 2020 voor meerdere zogenoemde COVID-19-panels over de positieve effecten van ivermectine, waaronder de Senaatscommissie voor Binnenlandse Veiligheid en Regeringszaken. In januari 2021 sprak hij bij een panel van de National Institutes of Health (NIH) over de laatste data omtrent ivermectine. Dr. Andrew Hill, een arts van de afdeling farmacologie bij de Universiteit van Liverpool, presenteerde in december 2020 eveneens positieve voorlopige resultaten van een door de WHO gesponsorde meta-analyse van gerandomiseerde proeven met ivermectine. De uiteindelijke resultaten van dit onderzoek werden op 6 juli 2021 gepubliceerd door het Open Forum Infectious Diseases en waren overtuigend positief, maar het artikel over deze analyse werd al snel weer ingetrokken, waarover later meer.

Het zal de lezer inmiddels duidelijk zijn dat talkshow-host Joe Rogan geenszins een “paardenontwormer” heeft gebruikt om zijn coronavirusinfectie te bestrijden. Hoewel het waar is dat gebruik van ivermectine in dezelfde dosering waarin het wordt voorgeschreven bij paarden gevaarlijk kan zijn, is dit uiteraard niet de dosering die artsen voor mensen aanbevelen. De associatie met paarden en koeien is echter onder invloed van westerse overheden en reguliere media nog altijd zeer hardnekkig in het publieke bewustzijn.

De getuigenis van Dr. Pierre Kory en de groeiende hoeveelheid literatuur die suggereerde dat ivermectine effectief was tegen COVID-19 leidde ertoe dat artsen wereldwijd steeds meer van het middel voorschreven, een ontwikkeling die zeer tegen de zin was van Dr. Anthony Fauci en andere beleidsmakers die financiële banden met de farmaceutische industrie onderhouden. Hun acties om kennis over ivermectine te onderdrukken en het middel uit handen van behandelend artsen te houden hebben zeer waarschijnlijk talloze levens gekost.

De volgende keer: Fauci, de NIH en ivermectine deel 2 – hoe en waarom

Delen op sociale media