Hoe ‘vuile’ energiebronnen plotseling ‘schoon’ werden.

Jarenlang zag de westerse wereld wel brood in nieuwe groene en hernieuwbare energiesectoren en propageerde ze de noodzaak om de ‘CO2-voetafdruk te verkleinen’ door fossiele brandstoffen te dumpen, of om een potentiële milieuramp in Tsjernobyl-stijl te voorkomen door kernenergie te dumpen .

Westerse functionarissen zouden ofwel vast houden aan ‘vuile’ energie, of hun burgers schoppend en schreeuwend naar een nieuwe wereld slepen die bol staat van niet uitvoerbare groene dromen – allemaal in het belang om zogenaamd te voorkomen dat de temperatuur op aarde met 1,2 graden Celsius stijgt ten opzichte van het pre-industriële niveau.

Toch waren EU-ambtenaren het eens over de groene verschuiving, hoe onbetrouwbaar ook, en gingen door op dit onbegaanbare pad. De Europese Green Deal stond centraal in de westerse strategie, met 1,8 biljoen euro aan investeringen.

Het is nu duidelijk dat de EU er niet in is geslaagd om haar projecten op tijd op te schalen om de rampzalige energiecrisis te compenseren die is veroorzaakt door hun geniale besluit om hun eigen gaslevering uit Rusland te frustreren, alleen maar om de Russische president Vladimir Poetin onder druk te zetten.

Helaas voor het economisch leidende land van de EU, Duitsland , had het te veel gegokt op binnenlandse groene projecten, zonder een duidelijk alternatief voor haar afhankelijkheid van energie-invoer (en met name van Russisch gas) om de primaire industriële motor van Europa aan gaande te houden.

Straks gaat, net als bijvoorbeeld in landen als Libanon, 6 uur per dag het licht uit in de Europese huishoudens. Allemaal om Poetin een lesje te leren.

De Duitse bondskanselier Olaf Scholz is sindsdien wanhopig bezig alternatieve bronnen te vinden, zonder dat er een onmiddellijke oplossing in zicht is. Ondertussen waarschuwt de Duitse industrie voor sluitingen, terwijl de autoriteiten zich schrap zetten voor energie- en waterrantsoenering in wat een zeer zware en precaire winter dreigt te worden .

Berlijn kan zelfs geen gerepareerde onderdelen terugkrijgen van Canada voor haar eigen Nord Stream 1 pijpleiding met Rusland vanwege westerse anti-Russische sancties die verzending blokkeren. Schieten in je eigen voet heet dat.

Natuurlijk is er nog een andere optie: Gazprom’s Nord Stream 2-pijpleiding, die door Washington was gesanctioneerd ten nadele van de EU-economie, zelfs al vóór het conflict in Oekraïne. Duitsland weigert deze optie op te starten. Want wat is een kleine nationale energienoodsituatie als je Poetin kunt dwingen een schakelaar om te draaien om het gas om te leiden naar een andere klant, toch? Dat zal hem zeker leren.

Bij de buren, in Frankrijk, juichen functionarissen van de op een na grootste economische motor van de EU de westerse solidariteit en anti-Russische sancties toe, terwijl Parijs  geniet van zijn positie als de grootste importeur van Russisch vloeibaar aardgas.

Stel je voor dat je een milieuactivist bent in een kafkaësk gesprek met een EU-functionaris die je probeert te vertellen dat fossiele brandstoffen nu ‘groen’ zijn, net als die gevaarlijke kernenergie, ook al was hun officiële beleid voor die tijd precies het tegenovergestelde.

Als de hypocrisie van het stiekem zaken doen met Rusland terwijl ze mooie beloften van meer wapens aan de Oekraïense president Volodymyr Zelensky doen al niet amusant genoeg is, heeft de EU ook geprobeerd een manier te vinden om oude vervuilende energiebronnen in ere te herstellen, terwijl ze deed alsof ze nog steeds het groene pad bewandelde.

Het energietekort als gevolg de sancties vanwege het conflict in Oekraïne heeft geleid tot een nog grotere behoefte aan een terugkeer naar de oude ‘vuile’ energiebronnen, zonder de beperkingen van ‘groene en hernieuwbare’ energie.

Dat verklaart waarom het EU-parlement deze maand heeft ingestemd om officieel de definitie te veranderen van wat groene energie is, door simpelweg het etiket van gas en kernenergie te veranderen van ‘vuil’ in ‘groen’. Je zal bijna medelijden krijgen met de milieuactivisten. Wat is het volgende? Zal Duitslands recente terugkeer naar vuile steenkool in haar wanhopige zoektocht naar energiebronnen binnenkort ook als groen worden geclassificeerd? Niets kan ons meer verrassen.

Stel je voor dat je een milieuactivist bent in een kafkaësk gesprek met een EU-functionaris die je probeert te vertellen dat fossiele brandstoffen nu ‘groen’ zijn, net als die gevaarlijke kernenergie, ook al was hun officiële beleid voor die tijd precies het tegenovergestelde.

Sommige functionarissen proberen vast te houden aan het idee van hun klimaatagenda, terwijl ze in werkelijkheid snel afstand nemen van wat eerst ‘groen’ genoemd werd. Misschien hopen ze dat mensen het gewoon niet merken of er niet te veel om geven te midden van een  nijpend en kostbaar energietekort. De Duitse minister van Economische Zaken Robert Habeck is blijkbaar zo’n functionaris.

“Enerzijds komt de klimaatcrisis tot een hoogtepunt. Aan de andere kant laat de Russische invasie zien hoe belangrijk het is om fossiele brandstoffen geleidelijk af te bouwen en de uitbreiding van hernieuwbare energiebronnen te bevorderen’

zei Habeck in april.

Maar die verheven houding was voordat de impact van de eigen sancties van de EU de lidstaten recht op alle beschikbare fossiele brandstoffen af deed rennen.

Het veranderen van de definitie van wat groen is begon waarschijnlijk met Parijs. Vóór het conflict in Oekraïne had Frankrijk al lang de hete adem van milieuactivisten in haar nek over haar kerncentrales, die werden verwaarloosd en stonden weg te roesten, met de bedoeling ze uit te faseren en stil te leggen, om ze te vervangen door groenere hernieuwbare energie.

Maar toen loste de Franse president Emmanuel Macron eerder dit jaar het nucleaire imago en het afhankelijkheidsprobleem van het land op door met succes te lobbyen bij de Europese Commissie  met een voorstel waarin kernenergie en gas plotseling als ‘groen’ worden bestempeld, net op tijd voor Macron om een nieuwe Franse ” nucleaire renaissance ” te promoten én de bouw van 14 nieuwe kernreactoren.

Wat eerst vies was, is nu magisch schoon, en wat het vuile verleden was, is nu de veelbelovende schone toekomst – allemaal in een oogwenk. Vergeet windmolens en zonnepanelen – de toekomst van duurzame schone energie zijn aardgas, fossiele brandstoffen en kernreactoren in wat duidelijk een triomf is van pragmatisme boven ideologie.

Terwijl Berlijn, Parijs en andere Europese hoofdsteden wanhopig proberen om een vervanging van Russisch gas te vinden, en ze een winter van enorme energietekorten dichterbij zien komen, krijgt wanhoop de overhand. Straks gaat, net als bijvoorbeeld in landen als Libanon, straks 6 uur per dag het licht uit in de Europese huishoudens. Allemaal om Poetin een lesje te leren. Intussen vloeit het Russische gas i.p.v. naar Europa naar landen die niet de hypocriete houding van de EU hebben t.a.v. de oorlog in Oekraïne.

Sorry, milieuactivisten. De EU heeft niet langer de luxe om jullie als usefull idiots van dienst te zijn terwijl haar huis afbrandt. Vuil is nu schoon, of jullie het nu leuk vinden of niet.

Delen op sociale media